Come back in het oranje !!!

Ik kwam gisteren terug van de universiteit, toen ik zag dat mijn moeder voor mij en mijn broertje een Welpie-Cap had gekocht. Ik kon het niet laten om alle andere Welpies die we verzameld hadden, plus de grote Knuffel-Welpie, erbij te pakken en samen met het hele stel op de foto te gaan. ((Als Oranje-fan moet je toch iets doen waaruit blijkt dat je het Nederlands elftal support?!))
De foto’s zijn wel een beetje melig, maar goed. Ik was al lang blij dat ik even niet hoefde te piekeren over mijn gewicht, dat ik het laatste weegmoment veel te hoog vond…

Innerlijke strijd… (2de jaar Psychologie)

hey, luister allemaal
ik vertel jullie een verhaal
het gaat over een jonge vrouw
van bijna 21 jaar

zij deed het vwo
en studeert nu aan de universiteit
niets aan de hand toch
zo lijkt het…

maar diep in haar schuilt een groot geheim
het zit er vast, wil eruit, maar zij verzet zich te sterk
maar houdt ze dat voor eeuwig vol?
ik denk het niet…

want er komt een moment dat het niet meer gaat
ze kan het gevecht niet meer aan, maar haar geheim laten gaan…?
dat durft ze niet…
haar angst is veel te groot…

van kleins af aan werd er veel van haar verwacht
ze was best zelfstandig, en redde het allemaal wel
tot opluchting van haar ouders
zij hadden het al moeilijk genoeg, met haar broertje

het was haar broertje die de zorg en aandacht nodig had
want hij had de problemen, en zij niet
zij loste alles zelf op, waardoor de afstand groter werd
tussen haar en haar ouders…

want diep in haar schuilt een groot geheim
het zit er vast, wil eruit, maar zij verzet zich te sterk
maar houdt ze dat voor eeuwig vol?
ik denk het niet…

want er komt een moment dat het niet meer gaat
ze kan het gevecht niet meer aan, maar haar geheim laten gaan…?
dat durft ze niet…
haar angst is veel te groot…

vanaf haar 16^de ondervond ze zelf ook moeilijkheden
maar in plaats van haar ouders op tijd te informeren
is ze zelf op zoek gegaan
naar oplossingen

zowel haar liefdesleven, als haar problemen met eten
hield ze jarenlang verborgen
zo goed als dat mogelijk was
zodat het allemaal wel goed leek te gaan…

maar diep in haar schuilt een groot geheim
het zit er vast, wil eruit, maar zij verzet zich te sterk
maar houdt ze dat voor eeuwig vol?
ik denk het niet…

want er komt een moment dat het niet meer gaat
ze kan het gevecht niet meer aan, maar haar geheim laten gaan…?
dat durft ze niet…
haar angst is veel te groot…

want ze is als de dood, dat ze dan alles kwijt is
haar vrijheid, haar idealen, omdat niemand zal begrijpen
wat haar bezig houdt…
al ruim vier jaar lang…

Welcome back, to the stage of history…
Ik ben nu al een aantal dagen bezig met een uitgebreide update voor mijn log ((hij is nog niet helemaal af, maar ik zal hem zo snel mogelijk plaatsen)) en toen ik een stukje over automutilatie schreef ((23 april ging het weer fout…)), moest ik ineens denken dat het ongeveer twee jaar geleden was dat het allemaal begon… Net voordat ik eindexamen deed, drong het tot me door dat ik lichamelijke pijn beter kon verdragen dan geestelijke pijn en zag in automutilatie een ‘oplossing’ om mijn negatieve gevoelens onder controle te houden…
Gisteren ((03-05-2008)) had ik even opgezocht wanneer ik daar precies mee begonnen was en vond toen een stukje dat ik vandaag precies twee jaar geleden had geschreven…
Ik vond het zelf nog al schokkend om te lezen, omdat ik toen erg diep in mijn depressie zat, maar ook om te zien hoe mijn leven er toen uitzag en hoeveel er nu veranderd is ((in positieve zin)) ten opzichte van toen… Hieronder staan van drie dagen dagboekstukjes uit mijn depressieve periode, en wie dit gelezen heeft, zal vast wel begrijpen waarom ik hoop nooit meer zover terugtevallen als toen…

04-05-2006

Om iets over tienen werd ik pas wakker. Al met al had ik dus behoorlijk lang geslapen en dat terwijl ik eigenlijk moest gaan leren… Ik was veel liever vroeg begonnen, dan was ik tenminste ook weer vroeg klaar ((aangezien ik ‘s middags alleen thuis zou zijn, wilde ik daar optimaal van kunnen genieten)).
Om half twaalf ging ik pas aan de slag. Ik probeerde om een examen biologie 1,2 te maken, maar echt een succes werd het niet. In gedachte was ik helemaal niet met biologie bezig, maar met hoe beroerd ik me voelde. Ik wierp een wanhopige blik op de kalender aan m’n deur. Nog veertien dagen en dan begint de ellende. Ik wilde niet, ‘t zou toch niet lukken. ZUCHT… Die gedachte alleen al maakte me hartstikke misselijk. Ik ging op m’n bed liggen en staarde naar het plafond. Ik haatte mezelf. ‘t Liefste zou ik mezelf echt wat aandoen…
Toen m’n moeder om één uur de deur uitging, vond ik dat ik toch maar weer aan de slag moest gaan. Ik móest en zou dit examen vandaag maken. Voor ik begon, ging ik eerst nog even naar beneden om een liga en vier handjes M&Ms te halen. Misschien dat dan m’n concentratie iets beter zou zijn. Langzamerhand ging het wat beter met me, maar helemaal raakte ik die gedachten niet kwijt.
Tegen tweeën begon ik na te denken ((ik was inmiddels bij vraag achtentwintig van de eenenveertig gekomen)). Ik had m’n beste vriendin niet eens veel plezier gewenst gisteravond op MSN. Nou, dat stond me netjes zeg. Ik besloot om haar op te bellen om het alsnog te doen ((hopend dat ze niet al weg was)). Gelukkig zou ze ‘s avonds pas vertrekken en kreeg ik de kans om te zeggen wat ik wilde =). Al zat ik achteraf wel met de gedachte in m’n hoofd dat het misschien behoorlijk stom klonk om alleen daarvoor te bellen…
Tot half vier maakte ik m’n examen biologie 1,2. Ik had ongeveer veertig procent goed, veertig procent fout en van de overige twintig procent wist ik niet zeker of ik die op het examen nou goed of fout gedaan had. Maar ja, dat betekende in ieder geval dat ik nog veel moest oefenen.
De rest van de tijd tot m’n moeder thuiskwam om vijf uur, besteedde ik aan nutteloze dingen: Een beetje tv kijken naar een tekenfilm waar geen bal aan was, nagels lakken, liggend op bed muziek luisteren, het speelschema van de IDL ((International Darts League)) bestuderen en naar een interview met Jelle Klaassen kijken en luisteren op internet. Hoe dan ook, het verveelde me allemaal.
Toen m’n moeder om vijf over vijf bovenkwam, begon ze vrijwel direct met klagen en zeuren: ‘Nu zal je net zien dat hij wéér niet voor een nieuwe laptop heeft gekeken. En morgen moet hij vroeg thuis zijn en heeft hij er ook geen tijd voor. En in het weekend is dat bedrijf niet bereikbaar. En dan zit ik in Ierland en dan doet hij ook niks. En dan kom ik weer terug en dan zit ik nog met hetzelfde geklooi. En hij vindt mij helemaal niet belangrijk… En waarom heb jij trouwens de tv aan als je ook andere dingen aan het doen bent? Ik dacht dat we daar een duidelijke afspraak over hadden. Óf de computer aan, óf de tv. Ik kan wel merken dat jij de energierekening niet hoeft te betalen.’ ‘Oké, ik zet hem wel uit.’ Zucht… Veel meer wist ik ook niet te zeggen. Wat was ik blij toen zij met m’n vader om kwart over vijf boodschappen ging doen. Dan had ik tenminste eventjes rust.
Nou ja, rust… In m’n hoofd was het echt een chaos… Ik voelde me nog slechter dan tijdens ((het begin van)) het maken van het examen in het begin van de middag. Ik was gewoon geen bal waard. Ik voegde niets toe aan deze wereld, alleen maar ellende. Ik haatte het hoe ik was, ik haatte dit leven, en verlangde maar naar één ding: Pijn, hoe ik mezelf zo snel mogelijk ontzettend veel pijn kon doen… In een vlaag van verstandsverbijstering deed ik het: Ik greep naar de schaar die op m’n bureau lag en haalde het snijvlak over het topje van m’n linker middelvinger heen. Het schrijnde verschrikkelijk, maar dat kon me niets schelen. Ik ging op m’n bed zitten en keek ernaar. Het was behoorlijk gaan bloeden. Het bloed liep vanaf m’n vinger op m’n hand en vervolgens op m’n arm, maar dat zette mij niet aan tot actie. Het enige wat ik deed was staren, zonder ook maar één geluidje te maken. Pas toen m’n beste vriendin me sms’te over biologie bewoog ik weer. In een soort van trance liep ik naar beneden om een stukje keukenrol te halen, in de hoop dat de wond zou stoppen met bloeden. Onderweg naar boven werd ik weer ‘wakker’ en stuurde ik een sms’je terug.
Het duurde ruim vijfenveertig minuten voordat het bloeden pas echt gestopt was. Toen pas besefte ik wat ik gedaan had. Het gevoel in het topje van m’n middelvinger was verdwenen. Het klopte alleen maar, alsof ik mijn hartslag in mijn vingers kon voelen. Dit alles maakte me behoorlijk misselijk. Het was nog fouter dan fout wat ik gedaan had en die gedachte zat me niet lekker. Ik schaamde me er echt dood voor hoe ik zoiets had kunnen doen, hoe het zo uit de hand had kunnen lopen. Je kunt zelfs nog beter ‘overtrainen’ dan dit…
Na het avondeten en de afwas, ging ik naar boven om te schrijven ((op m’n computer)). Ik schreef de hele avond, omdat ik niet wist hoe ik m’n tijd anders in moest vullen. Om iets voor half twaalf kwam m’n beste vriendin online. Dit was wel het laatste dat ik had verwacht, dat ze vanuit Zwolle ook kon MSNnen. Het stelde me wel gerust om zo met haar te kunnen praten. Ik begon tijdens het gesprek ook over m’n pijnlijke vinger ((ik vroeg aan haar of zij wist hoe snel dat ongeveer zou genezen)), wat ik achteraf gezien misschien beter niet had kunnen doen. Ik schaamde me er zó erg voor, dat ik helemaal niet uit m’n woorden kwam. Ik vertelde haar dat ik het hele verhaal wel zou mailen…
Rond half één gingen de familieleden bij wie ze logeerde naar bed en moest zij ook offline. We spraken af om snel weer wat te laten horen.
Tot iets voor half drie typte ik het stukje dat ik naar m’n beste vriendin wilde mailen ((een groot gedeelte van mijn dagboekverhaal van vandaag)). Daarna vond ik dat ik, ondanks dat ik helemaal niet moe was, toch naar bed moest gaan…

05-05-2006

Omdat ik, toen ik om half drie naar bed wilde gaan al niet moe was, besloot ik om met mp3-speler en al in bed te gaan liggen. Hopelijk zou ik daardoor wat sneller in slaap vallen. Ik luisterde vooral naar rustige nummers en keek zo nu en dan op de klok: Drie uur… Drie uur vierentwintig… Drie uur zevenenvijftig… Vier uur dertien… Vier uur zevenenveertig… Vijf uur twaalf… Zucht. Ik werd er echt gek van, ik verveelde me dood zo. Wat ik ook probeerde, ik kón gewoon niet in slaap vallen. Ik dacht aan van alles tegelijk: M’n droom van gisteren over m’n leraar Nederlands die vond dat ik een optocht moest leiden =S, maar ook aan heel veel nare/indrukwekkende dingen van de laatste drie jaar. Ik beleefde de meest verschrikkelijke gebeurtenissen en rampen uit de vierde, vijfde en zesde als het ware nog een keer. Damn, ik wilde hier helemaal niet meer aan denken. Misschien was het beter als ik opstond. Ik keek op m’n wekker: Half zes… m’n mp3-speler was er ondertussen ook mee opgehouden. Ik besloot om eerst een dubbele sms naar m’n beste vriendin te sturen, zodat ik mijn nachtelijke ervaringen met haar kon delen en kon zeggen wat ik van plan was om te doen om tien voor zes, namelijk opstaan, naar beneden gaan en tv-kijken. ((Het was een dubbele sms, dus die zou eigenlijk 0,16 euro moeten kosten. Maar om een één of andere reden werd er 0,32 euro van m’n beltegoed afgeschreven =S.))
Beneden ging ik alle tv-zenders af, maar het aanbod aan leuke en interessante programma’s ‘s ochtends vroeg is ronduit slecht te noemen. Alleen maar van die homeshopping programma’s… bah!
Iets na half acht kwamen m’n ouders beneden. Ze waren nog al verbaasd toen ze mij, onder m’n groen/blauwe dekentje, op de bank zagen liggen. ‘Heb jij hier zo de hele nacht gezeten?’ vroeg mijn vader. ‘Nee, pas vanaf iets voor zes,’ antwoordde ik. ‘Ik heb niet geslapen vannacht en om tien voor zes had ik m’n bed wel gezien.’
Van negen tot kwart voor twaalf maakte ik een oefenexamen scheikunde 1. Het verbaasde me dat ik het, op een paar vragen na, wel te doen vond. Het kwam allemaal zo’n beetje op hetzelfde neer =).
Toen ik om tien voor twaalf op m’n laptopscherm keek, zag ik dat m’n beste vriendin online was geweest en wat tegen me had gezegd. Ik baalde enorm dat m’n computer toen geen geluid had gemaakt ((waarom dat was, I don’t know)), want nu was ze weer offline. Ik besloot haar te sms’en om toch nog antwoord te kunnen geven op de vraag die ze me stelde: Of ik ondanks alles toch nog een beetje had kunnen slapen ((nee)). Ook zei ze nog dat ze voortaan niet meer zo lang ‘s middags mocht bellen, omdat anders de telefoonkosten te hoog opliepen. Ik liet haar weten dat ik daar begrip voor toonde. Verder vertelde ik nog wat over wat ik die ochtend gedaan had ((een examen scheikunde 1 gemaakt)). Tot slot vertelde ik nog dat ik niet gehoord had dat ze wat tegen me zei op MSN…
Na de lunch en de strijkwas ((viel nog mee, het waren slechts drie T-shirts)) ging ik me klaarmaken voor vertrek. Ik zou naar m’n opa en oma gaan om daar een verrassing op te halen.
Onderweg was ik super vrolijk. Ik maakte tijdens het lopen danspasje op het ritme van de muziek ((uit m’n mp3-speler)) en rende ook regelmatig een stukje =).
Van m’n opa en oma kreeg ik een elektrische ladyshave =). Ik vond het heel aardig van ze, omdat ik wist hoe duur die dingen waren. Ik was er dan ook super blij mee =).
Om kwart voor drie reed ik met m’n opa en oma mee terug naar huis. Zij wilden nog even afscheid nemen van m’n moeder, voor dat ze aankomende zondag op vakantie zou gaan. Ze praatten tot half vijf en hadden het eigenlijk alleen maar over de herdenking en de oorlog. Ik nam er af en toe iets van op, maar ik was te moe om me echt goed te kunnen concentreren. Ik had zo midden in de woonkamer in slaap kunnen vallen, maar ik geloofde niet dat m’n moeder daar blij mee zou zijn geweest. Ik moest mezelf echt dwingen om wakker te blijven. Net voordat ze weggingen, kreeg ik van m’n opa en oma tien euro. Zomaar, zodat ik zeker genoeg geld had om een leuk rokje kon kopen in Antwerpen aankomende donderdag. ((Het was heel aardig bedoeld, maar het was niet echt nodig geweest.))
Na het eten en de afwas ((om ongeveer 19:00)), kwam ik er achter dat ik m’n beste vriendin misgelopen had op MSN. Ik baalde hier echt van, ik had haar dolgraag willen spreken…
Ineens sloegen m’n gedachten om en moest ik huilen, heel hard huilen. Ik probeerde in alle macht de tranen uit m’n gezicht te vegen, maar er kwamen steeds sneller nieuwe bij. Ik huilde om hoe ik was ((stom, lelijk, ik stak te weinig tijd in school en ik was voortdurend fout bezig)). Ik huilde om het leven dat ik eigenlijk niet meer wilde. Ik huilde om de mijn situatie die steeds slechter werd. Ik huilde omdat de geestelijke pijn me teveel werd en ik mezelf niet kon straffen door me te verwonden, omdat ik in de e-mail van gisteravond aan m’n beste vriendin beloofd had om het nooit meer te doen. Ik was ontroostbaar. Ik bleef maar huilen en er leek geen einde meer aan te komen.
Om tien voor tien was ik er pas een beetje bovenop. Ik wilde een dvd kijken als afleiding, maar om een één of andere reden had mijn computer daar geen zin in. Ik besloot maar om een spelletje Bejeweled II te gaan spelen, maar al gauw verdween m’n concentratie.
Om elf uur zette ik de computer naast me neer en ging languit ((onder m’n dekentje)) op bed liggen…
Om half twaalf werd ik wakker. M’n vader stond in de slaapkamer en zei dat het misschien verstandiger was om te gaan slapen. Uiteindelijk stemde ik hiermee in. Ik was verschrikkelijk moe na zevenendertig uur achter elkaar wakker zijn en ik had keelpijn, buikpijn en voelde me ook nog ‘ns hartstikke misselijk. Ik sms’te m’n beste vriendin nog even om te vragen of het leuk was geweest op het bevrijdingsfestival en om te vertellen hoe het met me ging ((hoe moe en beroerd ik me voelde)).
Om iets voor twaalf lag ik in bed en sliep vrijwel meteen.

06-05-2006

Ik werd wakker om iets over achten omdat m’n ouders in de badkamer aan het rommelen waren. Omdat m’n moeder mogen naar Ierland zou vertrekken, was het vandaag wasdag in plaats van maandag. Toen ik bleef liggen, sleepten m’n ouders me met deken en al uit bed =P. Ik besloot om maar op te staan aangezien ik nog genoeg te doen had.
Beneden at ik twee beschuitjes met jam als ontbijt. Ik voelde me niet lekker, maar ik vond wel dat ik per se wat moest eten.
Ik had gehoopt dat ik om half tien had kunnen beginnen met een examen M&O, maar ik werd afgeleid door van alles en nog wat. Pas om half elf begon ik een beetje actief te worden.
Om kwart over elf kwam m’n beste vriendin online op MSN. Eindelijk kon ik haar weer spreken =). Ze vertelde me van alles over het bevrijdingsfestival en over haar familie waarbij ze logeerde. ((Dat kind daar was behoorlijk verwend en die ouders dreigden iedere keer met straf ((koude douche, opsluiting in een kast)) als hun dochter niet deed wat ze wilden.)) Één ding wisten we allebei na afloop van haar verhaal zeker: Zo zouden we zelf nooit met onze kinderen omgaan later. Heel even hadden we het nog over onzinnige dingen, maar al gauw kwam het moment waarvoor ik vreesde: Ze had mijn stukje dagboekverhaal van 04-05-2006 gelezen ((wat ik haar gemaild had)). Ze zei: ‘Het is dat je beloofd hebt het niet meer te doen… maar we gaan dus ook zeker andere instellingen zoeken nadat je de laatste twee gesprekken hebt gehad.’ ‘Ik schaam me echt dood hiervoor… Hoe slecht kun je zijn?!’ ‘Als je het maar niet weer doet. Serieus. Ik wil dat echt niet.’ ‘Nee, nee, ik zweer het. Ik schrok er zelf ook enorm van, al ging het maar om iets kleins.’ ‘Maar denk je niet dat je vaker in zo’n… trance/waas komt?’ ‘Zal best kunnen… Had ik gisteren begin van de avond ook even… Maar toen besefte ik dat ik het niet nog ‘ns mócht doen. En ik deed het uiteindelijk ook niet. Ik denk dat ik dan nog beter kan trainen tot ik erbij neerval in zo’n situatie. Al had ik daar gisteren de kracht niet meer voor.’ ‘Ik hoop dat je het volhoudt, op tijd beseffen dat het niet mag, maar als de drang er is… Ik wil je heel graag geloven, maar ‘k ben bang dat ondanks alles het toch alsnog ‘ns gebeuren kan. Nou ja… "mag"… dat het niet goed voor je is.’ ‘Ik hoop het ook… Wat me gisteren tegenhield was de gedachte dat ik m’n beloftes niet nog ‘ns mocht breken… Want het is ook echt niet de bedoeling geweest.’ ‘Maar de drang is er wel?’ ‘Als ik eenmaal ‘t idee in m’n hoofd heb dat ‘t allemaal niet meer voorstelt… Dacht ik er gisteren aan dat ‘t niet uit zou maken. Ik voelde me niks waard… en hoopte dat ik dat gevoel kwijt kon raken… Door mezelf wat aan te doen.’ ‘En dat idee heb jij de laatste tijd steeds vaker, vooral sinds je ouders ruzie hebben. Dat je niks waard bent. Of heb ik het nou?’ ‘Ik weet niet… Maar ‘t speelt zeker mee. ‘t Was in ieder geval duidelijk niet m’n beste week.’ ‘Nou ja, idee krijg ik ook.’ ‘Ik had dit, die gedachte van gisteravond, ook niet echt verwacht, aangezien het de rest van de dag wel goed ging.’ ‘Ik weet niet of je alles kan voorspellen wat er gaat gebeuren. Maar sorry, ik voel me niet overtuigd dat het niet meer gebeurt… Ik geloof echt wel in je dat je het zo goed mogelijk probeert te vermijden… Maar ik denk dat we binnenkort toch wat intensiever naar hulp moeten zoeken… En ik weet niet of "alleen iets waarbij m’n ouders er niet achter komen" lang een optie blijft.’ ‘Ik wil echt niet dat ze het weten… Dan kun je me net zo goed killen… En ik zal echt m’n best doen.’ ‘I know, I know.’ ‘Maar dan zou ik dat komende week moeten bewijzen. Dan heb ik geen excuses meer van ruzie wat me teveel wordt.’ ‘Denk je dat zodra de ruzies er even niet zijn, dat alles meteen stukken beter zal voelen?’ ‘Nee… dat mag ik ook niet verwachten… Maar ‘t zal iets minder druk geven waarschijnlijk.’ ‘Waarschijnlijk wel.’ ‘Ik beloof je echt dat ik m’n uiterste best zal doen.’ ‘Ik geloof je, ik geloof je. En ik vertrouw je.’ ‘=)! Ik wil je niet meer teleur stellen zoals afgelopen donderdag, want dat voelt ook ontzettend slecht… Daarom zal ik er alles aan doen om te voorkomen dat ‘t nog ‘ns gebeurt.’ ‘Hou ik je aan ^___^’ ‘Is goed… Dan heb ik zeker geen excuses meer… Daar moet ik aan blijven denken op ‘t moment dat het fout dreigt te gaan. =)!’ ‘Als dat helpt, zeker doen.’ Niet lang daarna ging ze offline om boodschappen te doen. Ik vond het wel jammer, omdat ik haar graag had willen bedanken voor het feit dat ze me m’n enorme misstap kon vergeven. En natuurlijk voor haar nickname die op mij sloeg ((omdat ik voor haar ‘vleermuisje’ ben)): ‘A bat’s happiness means the world to me.’
De rest van de middag wilde ik m’n examen M&O afmaken, maar er kwam weinig van terecht. Ik bleef te lang op MSN hangen en vanaf twee uur tot etenstijd voor de tv ((formule 1, de Grand Prix van Europa, en darts)).
Na het eten ging ik tv kijken en MSNnen met m’n beste vriendin. Zij had het over haar gewicht waar ze niet tevreden mee was. Ze vond zichzelf te dik en had zich voorgenomen om tien kilo af te vallen. Ik zei: ‘Denk je echt dat het zo erg is? Jij ziet er tenminste vrouwelijk uit.’ ‘Oh ja, jij niet zeker.’ ‘Nee, niet echt.’ ‘Jij ziet er wel vrouwelijk uit, trust me.’ Ik probeerde haar zo goed mogelijk te helpen door adviezen te geven hoe ze het het beste aan kon pakken. Ik wist er zelf namelijk best wel veel van af, omdat ik veel te lang in het wereldje van afvallen had gezeten…
Om kwart over elf ging ze offline, maar kwam om tien over twaalf weer terug. Ik kon het niet laten om haar aan te spreken en te vertellen wat er zojuist gebeurd was bij mij thuis: M’n moeder en broertje hadden ruzie gehad om een washandje =S. Mam vond dat m’n broertje hem niet goed uitgeknepen had en noemde hem ‘een meisje’. Toen brak de hel los. Ze schreeuwden zo hard tegen elkaar dat de overburen het waarschijnlijk konden horen. M’n moeder noemde m’n broertje een ‘kutzoon’ en hij haar een ‘kutmoeder’. Dat ging lekker zeg, zo na twaalven =S. Ik besloot om me er maar buiten te houden. Verder hielp ik m’n beste vriendin een beetje met dichten, om de juiste woorden te vinden. Het werden uiteindelijk twee hele mooie, diepgaande gedichten =). We chatten tot half drie, toen vonden we het laat genoeg. Ik begon zo langzamerhand echt een nachtdier te worden =P.
Om half vier lag ik in bed.

Na het lezen van dit stukje dagboek vielen me een aantal dingen op:

Vandaag heb ik mijn moeder over kunnen halen om een eindje te gaan lopen, omdat ik na gisteren een hele dag niets gedaan te hebben echt behoefte aan beweging had. Mam wilde de fotocamera meenemen, en in eerste instantie leek me dit wel een goed/leuk idee omdat ik in een positieve stemming was ((en dacht er wel tegen te kunnen)).
Van kwart over twaalf tot twee uur waren we onderweg en liepen door de landschappen van Cuijk en omgeving waar we een heleboel foto’s ((nog meer dan doe hierboven staan)) maakten.
Tegen half vijf kreeg ik ze te zien, en vanaf dat moment is mijn stemming gedaald tot een dieptepunt =(… Foto 4, 5 en 7 vind ik nog wel gaan, maar de foto’s waar ik helemaal op sta, vind ik echt verschrikkelijk =(… Ik mijn benen lijken zo dik =(…
Vrijdag bij CGT ontkende ik dat het niet zo goed met me ging, en kreeg ik vervolgens de reactie: "Hoezo valt het wel mee, je bent vel over been." Nou, als je me op deze foto’s ziet, ben ik alles behalve te dun =S =’(…

Vrijdag 11 t/m zondag 20 april 2008: Cognitieve Gedragstherapie (12): Lesje Ethiek: Waarden versus Vóórwaarden… & Meer…
Eindelijk weer een beetje tijd en energie om mijn log te updaten… Ik voelde me een lange tijd echt te slecht en te moe om dit stukje te schrijven, maar ik vond het gisteren en vandaag toch tijd om even te updaten… Het is wel behoorlijk lang geworden, dus voor degenen die het willen lezen…

Vrijdag: CGT (12) & Gesprek met mijn mentor van een jaar geleden…
Ik werd wakker om half negen en besefte dat ik wel eens uit bed mocht komen… Ik voelde me hartstikke beroerd ((ik had last van mijn keel, neus, ogen en oren)), maar ik wist dat ik niet kon blijven liggen. Ik had nog een lange dag voor de boeg…
Snel deed ik mijn ding en ging vrij laat de deur uit richting de bushalte… Daar aangekomen zag ik dat de halte nog steeds dicht was en haastte me vervolgens naar het station. Met het station in zicht kon ik niet verder omdat ik de trein richting Nijmegen ((die vertraging had)) tegen had. Zucht… kostbare minuten gingen verloren en toen ik eindelijk het spoor over was, zat er niets anders op dan te rennen… Het mocht alleen niet meer baten, ik was bijna bij het station toen ik de buurtbus zag wegrijden… Zucht… ook dat nog… Ik voelde me al niet lekker, en dan moest ik ook nog gaan haasten om vanaf Station Boxmeer op tijd op mijn afspraak te komen =S.
In de tijd dat ik moest wachten op de trein, pakte ik mijn boek van Ethiek erbij om een begin te maken met het eerste hoofdstuk…
Eenmaal in Boxmeer nam ik de eerste de beste buurtbus die naar het ziekenhuis ging… Ik vond het vreselijk, die twintig minuten lopen voelen zoveel beter, maar achteraf was ik er wel trots op dat ik voor mezelf gekozen had. Ik voelde me gewoon echt niet goed genoeg om dat stuk te lopen…
In de wachtkamer ging ik verder met Ethiek, totdat ik opgehaald werd…
Als eerste bood mijn psych me ((net als altijd)) wat te drinken aan, maar dat weigerde ik onder het motto ‘ik voel me niet zo lekker’ ((waarna ik hem vertelde over hoe ik ’s ochtends wakker werd)). Ik vraag me af of het hem ondertussen niet opgevallen is, dat ik nog nooit wat te drinken aangenomen heb. Ik heb altijd wel een reden waarom ik dat niet wil: Ik heb nu geen dorst, ik heb zelf nog drinken bij me… Allemaal excuses omdat ik als de dood ben drinken van vreemden aan te nemen =S… Een stukje wantrouwen, een stukje controleverlies, omdat ik nooit de zekerheid heb dat ik ook krijg wat ik vraag, of er niet stiekem iets extra’s inzit dat ik niet wil drinken… ((Misschien moet ik het hem toch maar een keer vertellen…))
Verder was nieuwsgierig naar wat ik aan het lezen was: Ethiek… Hij bladerde wat door het boek en blijkbaar bracht het hem op ideeën waar hij het vandaag met mij over wilde hebben… Hij vroeg hoe de afgelopen drie weken waren gegaan en welke doelstelling ik had bedacht. O ja, dat is waar ook, ik had hem nog moeten e-mailen… Maar door mijn uitstellen was het er helemaal niet meer van gekomen, omdat ik me deze ochtend zo beroerd voelde. Ik vertelde dat ik drie weken lang geprobeerd had om eens in de twee dagen te wegen in plaats van iedere dag, en dat ik me daar slechts één keer ((na een ‘eetbui’)) niet aan had kunnen houden. Hij vroeg hoe ik me daarbij voelde, waarop ik antwoordde dat het rond Pasen iets teveel gevraagd was voor me en dat dat tot een terugval ((in extreem veel bewegen)) geleid had, maar dat het na het tentamen van Filosofie weer even beter ging. Hij vroeg me of ik nog wat gedaan had met mijn gedachtes ((beseffen dat ze niet klopten, of dat er geen bewijs was dat ze wel of niet klopten)), waarop ik het volgende antwoordde: ‘In het begin niet, toen vond ik het echt ontzettend moeilijk en beangstigend, maar later ging het toch beter. Ik had zelfs momenten dat het aankomen me even niet zoveel kon schelen.’ Ik vertelde over mijn ‘alcoholavontuur’ van de 29^ste en dat het me toen niet echt boeide dat ik in twee dagen tijd 0,6 kilo aangekomen was. ‘Ik had het wel verwacht.’ Hij wilde precies de details weten hoeveel ik op had en zo, schaam, schaam =$, en zei vervolgens dat er dus toch mogelijkheden waren om met dat soort gedachten om te gaan. ((Al vertelde hij me wel dat ‘rust’ zoeken door teveel te drinken natuurlijk niet de manier was. Nee, ik ben ook echt niet van plan om daar een gewoonte van te maken… De dag erop zo brak zijn als ik die zondag was, vond ik echt helemaal niet leuk!)) Maar goed, hij vond het wel jammer dat ik dat gevoel niet lang had kunnen vasthouden… Ik kon nou niet zeggen dat de afgelopen week echt goed ging… Mijn eten was onregelmatig en mijn sporten ging weer richting het limiet…
Hij wilde wel eens weten hoe belangrijk dit alles voor me was en maakten een begin met een Waarden-Vóórwaardenschema ((ik denk omdat hij gezien had dat ik met Ethiek bezig was)). We kwamen tot de volgende waarden ((dingen die ik echt belangrijk vind in het leven)): Familie, vrienden ((sociale contacten)), studie, gezondheid, geluk en sporten. Om tot die waarden te komen, heb je natuurlijk ook voorwaarden nodig, bijvoorbeeld het hebben van sociale vaardigheden is één van de voorwaarden voor het ontstaan en behouden van vriendschappen ((= waarde)). Ik kwam al snel op een voor mij gevoelig punt: Gewicht… Is dat nou een waarde ((omdat het voor mij heel belangrijk is om me goed te kunnen voelen, óf is het een voorwaarde ((één van de vele voorwaarden voor de waarde geluk)). We kwamen tot de conclusie dat het een voorwaarde was, maar dat het in mijn geval sterk de neiging had om een waarde te worden omdat ik het heel erg belangrijk vond in het leven… En daar kwam nog bij, om tevreden kunnen zijn met mijn gewicht, is het haast noodzakelijk geworden om slecht te eten, omdat ik me gelijk ongelukkig voel als dat cijfertje op de weegschaal iets aangeeft dat ik niet wil zien… Kortom, dan krijg je de volgende route:

Slecht eten (voorwaarde) à Tevreden zijn met mijn gewicht (voorwaarde) à Geluk (waarde)???

MAAR: Ergens klopt er iets niet met die route. Leidt mijn slechte eten wel echt tot geluk? NEE!!! Ik kan wel beweren van wel, dat ik daardoor tevreden ben met mezelf, maar de kosten die daarbij komen kijken ((bijvoorbeeld controlegedrag, minder kunnen genieten, op mijn hoede moeten zijn, veel beperkingen hebben, enzovoorts)), maken me helemaal niet gelukkig…
Een tweede route dan? Hij vroeg mij wat er zou gebeuren als ik weer normaal zou gaan eten, en dan ook echt normaal ((dus niet wat ik hier telkens als ‘normaal’ beschrijf)). ‘Eh… dat leidt tot een betere gezondheid.’ ((Al hoor je mij daar niet over klagen als ik 45 kilo weeg en voldoende kan sporten.)) Ik wist precies waar hij heen wilde, maar dat durfde ik niet te zeggen. Ik heb de neiging om moeilijke situaties te vermijden. Hij vroeg mij of die route, normaal eten, geen kosten meer hebben, en in een goede gezondheid verkeren ((een gezond gewicht hebben)), misschien tot geluk kon leiden. ‘Eh… HELP… Nou, dat weet ik nog zo net niet…’ Ik word zeg maar standaard misselijk bij de gedachte aan het moeten bereiken van een BMI 18… Als je alles achter elkaar zet, krijg je dan de volgende route:

Genoeg eten (voorwaarde) à Goede gezondheid (waarde) à Geluk (waarde)???

Na het bedenken van de twee routes ((zie afbeelding)) stelde hij me de vraag hoe ik nu verder wilde en hier moest ik lang over nadenken. Om vervolgens tot het volgende antwoord te komen: ‘Eh… ik weet het echt niet…’ Hoe moet ik nou kiezen? Het is gewoon onmogelijk ((voor mij)) om een keuze te maken tussen één van beide routes. Met de eerste route heb ik veel ervaring en het voelt veilig, maar om nou te zeggen dat alle beperkingen die daarbij komen kijken me echt gelukkig maken… NEE! Maar die andere route is voor mij ook geen optie. Ik wil niet moeten aankomen tot BMI 18, het gewicht dat daarbij hoort past gewoon niet bij me =(… ‘Maar ik dacht dat je ooit zei dat je nu niet gelukkig bent.’ ‘Dat is zo, maar ik betwijfel of ik met die andere route wel gelukkig word.’ ‘Waarom denk je dat?’ ‘Omdat ik dat in het verleden ook niet was.’ ‘Maar wat wil je dan?’ ‘Iets ergens daar tussenin… Ik heb een grens tot waar ik alles prima vind ((46 kilo, ondanks dat ik de laatste tijd al moeite heb met alles boven de 45 kilo)), maar ik wil er écht niet overheen…’
Hoe verkeerd kunnen de antwoorden die je geeft zijn? Ik ben koppig, eigenwijs, je kunt wel duizend keer tegen me zeggen dat ik verkeerd bezig ben, en dat er mogelijkheden zijn tot een beter leven, maar toch dringt het niet tot me door… Ik kan toch alles? Zolang ik niet extreem moe ben, me kan concentreren op mijn studie en mijn niveau kan halen met sporten, is het toch goed? Daar heb ik geen minimale BMI voor nodig, zeker niet omdat ik dat nog nooit nodig heb gehad in mijn leven en toch al vanaf mijn geboorte slecht eet en ondergewicht heb… Zucht…
Hij gaf mij de opdracht om de komende twee weken situaties op te schrijven waarbij ik werd belemmerd door mijn eetstoornis. Daarnaast moest ik mijn weeggedrag zo houden, dus doorgaan met eens in de twee dagen op dat ding te gaan staan… Zucht… hoe zwak kun je zijn? Dat had ik even ‘goed’ voor elkaar zeg. Twee weken geen stap te hoeven zetten, twee weken extra tijd om te mogen klooien… Yeah right, wees er maar trots op =S…
De volgende afspraak zou op vrijdag 25 april om 14:00 ((rekening houdend met het tentamen van Emotie)) zijn…
Na afloop van het gesprek ging ik via het centrum naar het station en nam de trein van 12:30. Onderweg naar Nijmegen voelde ik me echt verschrikkelijk slecht, ik kon het allemaal even niet meer aan… Het liefste zou ik in tranen uitbarsten, maar ik wist dat dat ongepast zou zijn. ((Wat zouden de mensen in de trein dan wel niet van me denken? Vast iets van: Jemig wat kinderachtig, een studente die in de trein een potje aan het janken is. Hoe oud is zij? Drie?)) Zucht…
Op de universiteit had ik een college van Emotie. Het was wel interessant, maar toch vond ik het op een gegeven moment wel saai worden ((misschien omdat ik echt doodmoe was))… ((Er was één moment dat echt behoorlijk confronterend voor me was, namelijk toen de docent het had over het uiten van negatieve emoties ((zoals angst, woede en verdriet)), en in welke situaties dit niet gepast was… Ja… nou weet ik het wel… Ik weet best dat je niet in het openbaar moet gaan janken, moet dat me nou echt nog een keer duidelijk gemaakt worden? Het kostte me heel veel moeite om mijn tranen binnen te houden…))
Van kwart voor vier tot half zes was ik bij de afstudeervoorlichting van Psychogerontologie. Het werd op zich wel leuk/interessant gebracht, maar er was één ding dat me behoorlijk afschrok: ER WAS EEN INTRODUCTIE!!! Én diverse activiteiten door het jaar heen… Ja oké, er werd niet expliciet gezegd dat het verplicht was om daaraan deel te nemen, maar aangezien er maar ongeveer twintig studenten Psychogerontologie als afstudeerrichting kiezen, val je wel meteen buiten de groep als je niet meedoet… Zucht… Daar kan ik echt niet tegen, tegen dingen die min of meer verplicht zijn… En daar komt bij, ik ben de introductie op de universiteit ((augustus 2006)) nog niet vergeten, daar heb ik onderhand een trauma aan overgehouden… Genegeerd worden door je medestudenten, moeite hebben me staande te houden vanwege mijn problemen ((toen nog depressie en problemen met eten)). Het wordt dus geen Psychogerontologie aan het einde van dit jaar, maar die keuze is niet voor honderd procent gebaseerd op het feit dat er een introductie is, maar ook op inhoud. Ik vind psychopathologie ((stoornissen)), wat centraal staat bij de afstudeerrichting Klinische Psychologie interessanter dan de tweedeling gezond versus abnormaal gedrag, sorry…
Vanaf het moment dat de huidige leden van de studievereniging iets hadden verteld over de activiteiten, was ik niet meer in staat om op te letten… Ik dacht alleen maar aan mijn docente van AV van vorig jaar, die ook in de ruimte aanwezig was. Ik kan het niet maken om niets tegen haar te zeggen. Dadelijk heeft ze mij gezien en als ik dan gewoon wegloop, ben ik onbeschoft bezig. Maar ik ben wel doodsbang… Wat zou ze denken als ze me ziet?!
Rillend als een rietje ging ik na afloop van de voorlichting naar haar toen en zei heel voorzichtig ‘hoi’. Ik had er geen moment spijt van dat ik naar haar toe was gegaan, want ondanks dat er maar weinig tijd was om te praten, werd het een best goed gesprek. Zij vroeg hoe het met me ging ((moah)), studie ((redelijk, ik heb tot nu toe alles gehaald)), thuis ((op dit moment ook redelijk, al wil ik wel graag op kamers omdat er nog regelmatig opstootjes zijn omdat ik door de chaos op mijn kamer niet boven kan studeren)), sporten ((ik probeer me aan de drie uur per week te houden, maar dat lukt me nog niet altijd)) en of ik nog steeds hulp had ((ja, ik heb inmiddels eens in de twee weken therapie)). Over dat laatste vroeg ze of dat een beetje ging in combinatie met studeren, waarop ik antwoordde dat het soms toch wel zwaar was. Ze vroeg of ik het idee had dat het iets uithaalde, waarop ik antwoordde ((in de lijn van CGT)): ‘Ja, waarschijnlijk wel als ik iets minder eigenwijs was, maar het is wel leerzaam.’ Tja… mijn instelling, mijn motivatie… Echt de tijd om verder te praten was er niet, maar ze zei wel dat ik haar altijd mocht mailen als ik ergens mee zat. Dat moet ik binnenkort echt maar eens doen…
Eenmaal buiten het lokaal had ik de even de tijd nodig om tot rust te komen voordat ik pas richting huis kon gaan…
’s Avonds deed ik niet veel meer.

Weekend: Slachtoffers maken…
Echt veel bijzonders gebeurde er dat weekend niet. Ik lag beide dagen tot een uur of twaalf ’s middags in bed en hield me vooral met Ethiek bezig ((goh, hoe zou ik daar toch bij gekomen zijn )). Zaterdag las ik de eerste drie hoofdstukken uit het boek en zondag maakte ik de huiswerkopgaven. De rest van de tijd verspilde ik.
Zaterdagmiddag ging ik nog wel even boodschappen doen met mijn vader en kocht een koffer voor als ik op kamers ga. Mijn ouders waren zo lief hem te betalen (a).
Zaterdagavond was ik echt even de weg kwijt. Het gesprek van CGT spookte door mijn hoofd en ik voelde me echt wanhopig… Ik zag geen uitweg meer: Om iets te bereiken in het leven, móet ik haast wel voor de tweede route kiezen, maar dat wil ik écht niet =’(!!! Ik wil niet zoveel moeten aankomen, ik wil me niet diep ongelukkig voelen met mezelf, ik wil gewoon gelukkig proberen te worden met een gewicht van 46 kilo en een redelijk eetpatroon ((iets verbeteren ten opzichte van nu)), maar waarom is dat dan geen optie? Waarom kan ik op deze manier mijn toekomstplannen, ooit professional psychologe worden, niet bereiken? IK WÍL NIET MEER =’(…
Op MSN reageerde ik me af op iedereen die me aansprak en daar schaamde ik me achteraf toch wel diep voor =$… Ik was even helemaal de controle over mezelf kwijt… Nogmaals sorry iedereen…

Maandag: (L)___(L)…
Mijn dag begon met een uur fitness. Heerlijk een uurtje het limiet opzoeken en even alle zorgen vergeten =). ((En dan ook écht het limiet, want na de eerste oefening was ik even kort het gevoel in mijn voeten kwijt =S.))
Het college van Psychometrie & Besliskunde was net zo saai als de week ervoor en na de pauze was het rooster dat in mijn agenda stond zelfs interessanter ((en ik was niet de enige die daar zo over dacht)). Mijn motivatie voor dat vak is echt ver te zoeken, terwijl het hertentamen op mijn eigen verjaardag valt. Normaal gesproken toch zou dat toch moeten motiveren om iets beter m’n best te doen en meer inzet te tonen, maar nee hoor =S.
Na de middagpauze hadden een vriendin en ik werkgroep van Ethiek. Het was op zich vrij saai ((bespreking van het huiswerk)), maar de begeleider is wel ontzettend knap (L)! Na afloop zochten we hem op hyves, waar hij ook een account heeft. Jammer dat hij zijn leeftijd en woonplaats niet genoemd heeft .
Voordat ik thuis was, was het al weer 16:45, dus de rest van de dag deed ik niet veel meer…

Dinsdag: In één woord: HECTIEK!!!
Tegen tienen werd ik ((snipverkouden =S)) wakker en ging naar beneden om een uur later een begin te maken met mijn huiswerk van Psychometrie & Besliskunde. Niet dat ik daar zin in had, maar het moest toch gedaan worden… Toen ik zo ongeveer halverwege was, werd ik afgeleid door een e-mail afkomstig van TISS… De uitslag van het tentamen van Filosofie was bekend en ik had… Een 6… Tja, wat zal ik ervan zeggen? Het was een onvoorspelbaar tentamen met veel vage vragen ((het feit dat het een open boek tentamen is, zegt al genoeg)), ik heb het gehaald, ik heb er vier studiepunten voor gekregen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is, van de vakken die ik gehaald heb, mijn laagste cijfer tot nu, en of ik daar trots op moet zijn? Ik ga het tentamen heel waarschijnlijk overdoen in de meivakantie ((7 mei)), omdat ik het dan toch wat rustiger heb en het weer een open boek tentamen is…
Na het lezen van dit nieuws, kon ik het niet laten aan anderen te vragen wat zij voor het tentamen hadden, en het gekke was dat bijna iedereen aan wie ik het vroeg een 6 bleek te hebben ((tien van de twaalf mensen aan wie ik het vroeg)). Hmm… ik vind het wel typisch, ik ga woensdag de 23^ste dan ook zeker naar de inzage om te kijken hoe het precies zit…
Tegen enen wilde ik mijn huiswerk weer oppakken, toen een vriendin belde. Zij had Filosofie ook gehaald, en rara met welk cijfer =P… Juist ja, ook met een 6. We kletsten ongeveer een kwartier en daarna besloten we allebei verder te gaan met studeren.
Nog geen kwartier later kreeg ik een e-mail van het ODC met een voor mij hele vervelende mededeling: Wegens een tekort aan lokalen is er in samenwerking met de desbetreffende docenten besloten het tentamen van kernthema Emotie op 25 april 2008 te verzetten van 10:45-12:30 naar 15:45-17:30. Onze excuses voor dit ongemak. Veel succes gewenst. Na het lezen van deze e-mail werd ik helemaal panisch. Stelletje stomkoppen, stelletje idioten bij het ODC! Alsof er op de 25^ste alleen maar een tentamen gepland staat!!! Verdomme nog aan toe, nou kan mijn afspraak bij de GGZ, die om 14:00 gepland staat niet doorgaan, omdat ik nooit in drie kwartier van het GGZ-gebouw naar de universiteit kan komen ((naar het station lopen is al twintig minuten))… Hadden ze dat niet wat eerder kunnen bedenken dat er dan geen lokalen vrij waren? Hallo, in augustus 2007, voorafgaande aan het studiejaar werden die roosters al gemaakt, tijd genoeg lijkt me om alles te checken voor een tentamen dat op 25 april plaatsvindt =@.
Helemaal in paniek ((al liet ik daar maar weinig van merken)) schreef ik een e-mail naar mijn psych om hem het nieuws te vertellen en hem te vragen of de afspraak misschien verzet kon worden… Waarschijnlijk kan het niet meer op dezelfde dag en zitten er dadelijk weer drie weken of meer tussen de afspraken ((kortom, nog meer tijd om te klooien =S)). Dat heb ik liever niet ((vandaar mijn paniekaanval)), omdat het dan allemaal nóg langer gaat duren terwijl ik niet zoveel tijd meer heb. ((Aan het einde van dit jaar moet ik mijn afstudeerrichting kiezen, en aan het einde van volgend jaar, als ik hopelijk aan mijn master mag beginnen, wordt er toch wel van me verwacht dat ik mijn problemen redelijk de baas ben.)) Ik hoop nog steeds ooit professional te kunnen worden, en dat kan niet als mijn situatie zo blijft. Nu maar hopen op een reactie terug…
Goed, terug naar mijn huiswerk van Psychometrie & Besliskunde, waar ik door alle heisa en hectiek van de hele dag pas om iets voor vieren klaar mee was ((terwijl de opgaven echt niet zo moeilijk waren)). Kortom, even tijd om te relaxen, omdat ik vond dat ik dat wel verdiend had na een dag die bijna niet slechter meer kon… Of toch wel? Het ‘toetje’ moest namelijk nog komen, want ik voelde me echt super slecht na een MSN-gesprek met een vriendin. Zij had besloten om toch mee te gaan op studiereis naar London, waardoor nu twee van mijn vriendinnen gaan… Dit vond ik helemaal niet leuk om te horen ((nou ja, wel voor haar natuurlijk, maar het was zeker niet positief voor mijn gevoel)). Ik wil ook mee! Ik wil net als de anderen kunnen genieten van er even tussenuit zijn, even afstand doen van mijn studie, maar die verdomde eetstoornis staat dat niet toe =’(… Ik kan nog steeds niet zonder controle, ik ben op dit moment nog niet sterk genoeg om een week zonder te kunnen zolang ik één dag niet wegen moeilijk blijf vinden… En dan is het frustrerend om te zien hoe vriendinnen daar geen enkele moeite mee hebben en er erg naar uit kunnen kijken =(… Beide opties maken mij ongelukkig: Als ik ga, word ik helemaal panisch ((net als tijdens het reisje naar Italië in oktober 2004)), en nu ik niet ga, zit ik vol frustratie omdat mijn eetstoornis me weer eens iets leuks ontneemt =’(… ((Mijn vader had al aangeboden om het reisje te betalen, maar ik had gezegd dat dat niet hoefde omdat ik toch niet meeging. Ik had tegen hem moeten liegen dat mijn vriendinnen ook niet gingen, omdat hij maar aan bleef dringen.)) ZUCHT… Wat een *** dag =(!
’s Avonds had ik echt de neiging om met een grote dosis kalmerende medicijnen naar bed te gaan, maar gelukkig wist ik me te beheersen. Verkouden of niet, ik zou de volgende dag alle frustratie wel van me aftrainen…

Woensdag: Tandarts…
Om 11:06 nam ik de trein naar Nijmegen omdat ik met een vriendin afgesproken had om te gaan fitnessen. Ik had besloten om niet al te hoge eisen aan mezelf te stellen, aangezien ik echt snipverkouden was, maar wilde wel graag mijn minimum niveau halen…
Tot mijn eigen verbazing ging het fitnessen erg goed, ik haalde met gemak een voor mij hoog niveau en kon na afloop dan ook alleen maar tevreden zijn =). ((Waar ik alleen minder tevreden mee was, was mijn hoge hartslag, wat toch wel laat zien dat ik niet helemaal in orde ben…
De werkgroep van Psychometrie & Besliskunde was niet echt boeiend ((ietsje minder saai dan de vorige keer)), maar het duurde gelukkig maar tot kwart voor drie ((een uur in totaal dus)). Daarna ging ik samen met een vriendin naar de zevende verdieping van Spinoza zodat ik daar op een wc mijn tanden te poetsen. ((Het klinkt misschien dom, maar ik schaam me er dood voor om dat op de universiteit te moeten doen. Dan sta je daar in zo’n hokje voor de spiegel met een elektrische tandenborstel… Iedereen die het kan horen =$… Vandaar ook de zevende verdieping, daar is het in ieder geval nog iets minder druk…))
Om half vier namen we de trein richting Cuijk, waar we vervolgens naar de AH gingen ((zij om boodschappen te doen, ik om iets te drinken voor straks te kopen)). 16:22 nam ik de trein naar Boxmeer, waardoor het nog aardig jakkeren was om op tijd bij de tandarts te komen, maar goed. Alles was oké ((ondanks mijn slechte eetgewoonten)) en daar ben ik heel blij om .
’s Avonds deed ik niet veel meer. Het uitgebreide douchen na zo’n lange dag had me behoorlijk vermoeid, waardoor er van studeren maar weinig meer terecht kwam…

Donderdag: Een dagje vol negativiteit…
Om 10:06 nam ik de trein naar Nijmegen, die echt overvol zat =S. Op Station Heyendaal wachtte een vriendin me op en met z’n tweeën liepen we richting de universiteit ((zij voor een werkgroep van Moraliteit, ik voor er één van Emotie)). Ik had er echt geen zin in. Ik voelde me niet lekker, ik had mijn huiswerk niet gemaakt, er bestond een kans dat ik uit de werkgroep gezet zou worden en mijn medestudenten zijn echt verschrikkelijk saai… ((Ik heb daar niet echt iemand om mee te praten, blijkbaar hebben ze daar geen zin in omdat ze altijd zo kortaf op me reageren, en dan duren de colleges en werkgroepen behoorlijk lang. Ik ben echt blij als dit kernthema voorbij is…))
Achteraf moet ik zeggen dat het meeviel ((het werd iets minder erg dan ik van tevoren had gedacht)). Ik werd er niet uitgezet, ik maakte keurig mijn aantekeningen, de docent vertelde alles op een hele leuke en boeiende manier, maar toch verliet ik de collegezaal met een slecht gevoel. Het voelde alsof de geschiedenis zich herhaalde, ik voelde me gewoon diep ongelukkig, zoals ik me ook voelde toen ik begon op de universiteit… Iedereen haat me, ik sta er gewoon helemaal alleen voor, ik ben een mislukkeling, ik ben niks waard, ik verdien het niet om te leven… Het was maar goed dat een vriendin snel kwam ((nadat zij klaar was met haar werkgroep)), waardoor ik weer even iets vrolijker werd.
Thuis kon ik de hele middag helemaal niets hebben. Ik probeerde me te concentreren op mijn boek van Emotie, maar ik werd constant afgeleid door van alles en nog wat. En toen een vriendin zich ook nog druk begon te maken over het kopen van een boek ((van € 60,-)) dat we pas op 22 mei nodig hebben, barstte bij mij de bom. Ik reageerde heel kortaf en de dingen die ik zei kwamen steeds op hetzelfde neer: JUST RELAX! Hallo zeg, ga je nu vooral druk maken over een vak dat nog meer dan een maand weg is… Dat heeft zin =S… Sorry, maar ik heb op dit moment helemaal geen zin om daarover na te denken. Het zal me nu echt een zorg zijn hoe duur dat boek is, dat is voor nu even van latere zorg! Het huidige kernthema is nog niet eens afgelopen…
Ik begon met eten… Chocolade en koekjes, onder het motto van: ‘Dit proef ik tenminste wel’, want mijn eetlust was de afgelopen dagen dankzij mijn verkoudheid ver te zoeken… Het liep uit op een eetbui, waardoor ik me nog slechter over mezelf begon te voelen… Ik wilde bewegen! Zodra mijn ouders de deur uit waren om boodschappen te doen, had ik een half uur voor mezelf, dé kans zou je zeggen…! Een doelstelling van maximaal drie uur bewegen of niet… Totdat mijn moeder op het idee kwam dat ik meemoest naar de supermarkt omdat zij nog wat anders te doen had… ZUCHT…!!! Vanaf dat moment was ik ook niet echt aardig meer tegen haar…
’s Avonds na het avondeten ((pizza)) en het douchen voelde ik me weer iets beter. Al voelde ik me wel behoorlijk opgeblazen, lelijk en dik, maar wist toch te voorkomen dat ik op de weegschaal ging staan terwijl het niet mocht. Met mijn huidige gewicht ((woensdag 44,5 kilo)) kan ik wel wat hebben.
Tegen tienen sprak ik iemand op MSN die ik kende van een forum waar ik vroeger nog wel eens kwam. Ik had haar al meer dan een half jaar niet meer gesproken, maar toch had zij geen positief woord voor me over:

~ Jij komt altijd zo depressief op me over.
Altijd, ik had haar al zeker een half jaar niet meer gesproken, en ik begin zelden zelf over het negatieve ((altijd anderen die daarnaar vragen)).
~ Waarom ga je niet uit, zoals alle meiden van je leeftijd doen.
Misschien omdat ik daar geen behoefte aan heb, geen tijd voor heb ((in verband met mijn studie)) en geen geld voor heb ((moet alles, collegegeld, studieboeken en extra kosten, zelf betalen)).
~ Wat zie jij er slecht uit op die foto ((mijn MSN-afbeelding)), ben je soms ziek?
Eh… Nee, ik ben niet ziek, ik zo slecht vind ik die foto nou ook weer niet.

Zucht… ‘Lekker’ =(… Ik ben officieel niet depressief meer, maar ga me dan vooral een nieuwe depressie aanpraten… ((Dit soort dagen maken me trouwens wel bang… Het is me opgevallen dat er op de dagen dat ik fitness niet veel aan de hand is, maar dat ik me de afgelopen week op de dagen waarop ik weinig bewogen heb alleen maar slecht/depressief heb gevoeld. Ik hoop niet dat dit aanhoudt, want ik wil me niet weer zo slecht gaan voelen als in 2006, tijdens de eindexamens en toen ik nog maar net op de universiteit zat… Ik hoop niet dat dit het begin is van een nieuwe depressie…))
Ik had het gehad met deze dag… Ik wilde ((net als afgelopen dinsdag)) maar één ding: Een overdosis kalmerende medicijnen nemen en naar bed gaan, maar juist op dat moment kwamen er twee vriendinnen online ((die tot overmaat van ramp vroegen hoe het met me ging))… Ik vertelde het hele verhaal en gooide ((zonder dat ik het wilde)) al mijn frustraties eruit… Sorry!!!
Om iets over twaalven ging ik richting mijn slaapkamer, waar ik me gelukkig kon beheersen met het nemen van medicijnen.

Vrijdag: Diploma-uitreiking vriendinnen & Een heel gedoe =S…
’s Ochtends was ik al vroeg uit de veren omdat ik een uurtje wilde fitnessen voordat ik samen met vriendinnen naar de diploma-uitreiking ging. Het opstaan om half zeven lukte niet, maar ik was al lang blij dat ik een uur later wel uit bed kon, waardoor ik de trein van 8:22 net kon halen.
Het fitnessen zelf ging best oké, voor mijn gevoel deed ik het heel rustig aan en leek iedere oefening wel dubbel zo lang te duren, maar ik toch haalde ik hetzelfde niveau als afgelopen woensdag, waar ik stiekem toch wel een beetje trots op was .
De diploma-uitreiking was niet echt bijzonder ((ik kende die speech al omdat ik mijn diploma al in november 2007 heb behaald)), maar toch wel grappig. Tegenwoordig krijg je een zilverkleurig zakje bij je diploma, dat echt veel wegheeft van een koeltas. De coördinator van het eerste jaar, *** ********, kon het daarom ook niet laten om er heel belachelijk over te doen, zo van: Heeft de RU Nijmegen niet meer te bieden dan dit =P?!)) Het werd een super gezellige ochtend met vriendinnen =).
In de pauze belde ik naar de GGZ in een poging de afspraak van de 25^ste te verzetten ((omdat ik nog geen reactie op mijn e-mail had ontvangen)), maar dit werd geen succes… De eerste keer werd me verteld dat ik een half uur later maar terug moest bellen, en toen ik terugbelde, konden de secretaresses van jeugdzorg weinig voor me doen. ‘Je wordt nog wel een keer teruggebeld volgende week.’ Zucht… wat heb ik daar nou aan? Een keer, wat moet ik nou met een keer? Hallo, ik heb overdag colleges, een gedeelte van de dag heb ik dus het geluid van mijn mobiel uitstaan… Je kunt me dan wel bellen, maar veel zal dat niet uithalen… Dan moet ik vervolgens weer terugbellen en dan krijg ik waarschijnlijk weer hetzelfde verhaal te horen als nu =S. Diepe zucht… Is het nou zo moeilijk om gewoon een afspraak te verzetten?!
Ik was blij dat het laatste college van Emotie voorafgaande aan het tentamen mijn humeur iets verbeterde.
Tegen vijven was ik thuis en daar aangekomen las ik nog een hoofdstuk van Emotie. Voor de rest deed ik niet veel meer.
Iets na enen lag ik in bed.

Zaterdag: Mmm… Tja…
Ik werd wakker tegen de middag, en nóg voelde ik me behoorlijk brak. Zucht… dan is mijn verkoudheid nagenoeg over, krijg ik last van hooikoorts =(…
De hele dag stond eigenlijk in het teken van één ding: Het lezen van het boek van Emotie omdat ik daar komende vrijdag tentamen over heb… Tussendoor ging ik nog even boodschappen doen met mijn vader en net als afgelopen donderdag ((toen ik mijn vader erop wees dat hij, als hij toch Cassis mee wilde brengen, maar de light variant moest pakken)) ging dat gepaard met eetgestoorde gedachten. Toen we bij de zuivelafdeling van de AH waren, mocht ik van die vruchtenyoghurt bekertjes voor mezelf pakken, maar toen bleek dat de smaak die ik altijd had ((kersen)) er niet meer was… Wat nu? Ik kon wel een andere smaak ((bijvoorbeeld vezel mango)) pakken, maar daar zaten per bekertje meer dan dertig kcal meer in =S… Ja, maar dat eet ik niet, en zeker niet de komende acht dagen ((ze zitten per vier verpakt)). Ik koos uiteindelijk voor de bosvruchtensmaak ((omdat daar net zoveel calorieën inzitten als in de kersensmaak)), terwijl ik daar eigenlijk helemaal niet zo dol op ben… Wat ik wel goed van mezelf vond, was dat ik een Dubbelfriss-achtig drankje ((dat me aangeboden werd)) wilde proberen ((terwijl ik geen idee heb hoeveel kcal daar inzaten)) en daarnaast ook nog een half speculaasje nam . ((Ik ben normaal gesproken heel slecht in ongezonde dingen eten, als anderen het kunnen zien.))
’s Avonds dacht ik na over van alles en nog wat, onder andere over afgelopen donderdag… Ik moet het verleden los zien te laten, want het is toch wel duidelijk dat dat nog steeds een belangrijke rol speelt bij mijn kijk op het leven… Ik moest denken aan het verhaal over de twee monniken bij de laatste keer CGT: Twee monniken lopen via de weilanden richting ze stad, zwijgend, want het is de regel dat er niets gezegd mag worden, en voorovergebogen, omdat het verboden is naar anderen ((en dan vooral vrouwen)) te kijken. Onderweg komen de monniken langs een ondiepe sloot, waar een mooie vrouw staat die van alles probeert om naar de overkant te komen. Één van de twee monniken stopt, loopt naar haar toe, tilt haar op, loopt met haar door het water en zet haar aan de overkant op het droge. Zonder een woord te zeggen vervolgt hij zijn weg. In de stad aangekomen zegt de ene monnik ((die niets gedaan had)) tegen de andere: ‘Wat heb je gedaan man?!’ Verbaasd keek de andere op: ‘Hoezo?’ ‘Het is al verboden om naar vrouwen te kijken, laat staan ze ook nog aan te raken.’ ‘Ach joh, zit je daar nu nog steeds over in? Ik was het al weer bijna vergeten.’ Ik vond het zelf een indrukwekkend verhaal omdat er een gedachte achter zit: De monnik die de vrouw had geholpen, had eenmalig de regels overtreden en had die gedachte daarna uit zijn hoofd gezet. De andere monnik, die geen actie ondernomen had, had de hele lange weg richting de stad zitten denken aan die gebeurtenis. En ook al was die al lang gebeurd, nog steeds wond hij zich erover op. Kortom: Laat het verleden achter je, wat gebeurd is, is gebeurd, daar kun je niets meer aan veranderen en het zegt ook niets over de toekomst.
Ik wil dat ik de gebeurtenissen uit mijn verleden ook los kan laten, en er ook naar kan kijken alsof ze ‘gewoon’ gebeurd zijn…

Zondag: Emotie en eten…
Vandaag was het niet echt een bijzondere dag. Om iets over tienen werd wakker en het duurde even voordat ik pas uit bed kwam. Ik had gedroomd over het tentamen van Methoden 2 ((dat waarschijnlijk heel slecht gemaakt is omdat ik nog van niemand gehoord heb dat hij/zij het afgekregen heeft)), dat de uitslag daarvan bekend was… Volgens BlackBoard had ik een 5, en een vriendin van mij ((die helemaal niet goed is in Statistiekachtige vakken)) een 6,9… Ik snapte er echt helemaal niets van en begon aan mezelf te twijfelen. Oké, ik weet dat de kans erin zit dat ik het tentamen niet heel geweldig gemaakt heb ((ik had het wel af, maar had geen tijd meer om mijn antwoorden te controleren)), maar ik hoop toch wel dat ik in ieder geval de vijf studiepunten heb.
De hele middag tot ongeveer half vijf hield ik me bezig met het lezen van het boek van Emotie. Ik betwijfel of ik het allemaal nog gelezen krijg ((het laatste hoofdstuk ga ik waarschijnlijk niet meer halen omdat ik vanaf dinsdag ((eigenlijk al vanaf morgen)) wil beginnen met het leren van de opdrachten en colleges)), maar goed. Hoe meer ik gedaan krijg, hoe beter.
Het resterende stukje van de middag en het begin van de avond stond in het teken van één ding: Eten, eten en nog meer eten… Ik weet niet waarom, maar ik was vandaag echt in de stemming om heel veel te eten… Achteraf, tegen een uur of acht voelde ik mezelf echt een vreetbeer, maar die gevoelens verdwenen gelukkig weer toen ik het cijfer op de weegschaal zag: 44,4 kilo… Ik was ((ondanks mijn niet zo gezonde weekend)) zelfs iets afgevallen sinds vrijdag…

Morgen ga ik een uurtje fitnessen, daarna heb ik een college van Psychometrie & Besliskunde *gaap* en de rest van de dag zal ik moeten leren voor mijn tentamen van Emotie van komende vrijdag. Ik zal maar geen beloftes maken voor wanneer ik weer ga updaten, maar ik weet wel dat het vanaf de 25^ste weer iets rustiger wordt rondom mijn studie en dat ik er dan ook meer tijd voor zal hebben.
Welterusten iedereen!

Woensdag 2 t/m donderdag 10 april 2008: Lang geleden, big update…

Het is al weer ruim een week geleden dat ik hier voor het laatst heb geschreven, maar ik voel me even niet zo goed over mezelf en had het erg druk met het leren voor mijn tentamen van Methoden 2 en het inhalen van mijn huiswerkachterstand. Ik heb dit keer niet per dag geüpdatet ((omdat dat gewoon geen doen was)), maar heb wel de belangrijkste gebeurtenissen eruit gepakt.

Even in een dipje ((vervolg))…
De vorige keer schreef ik dat ik me dinsdagavond 1 april behoorlijk slecht over mezelf voelde… De woensdagochtend daarop voelde ik me niet veel beter. ’s Middags zou ik werkgroep van Methoden 2 hebben die ik had moeten voorbereiden, maar dat had ik niet gedaan, waardoor de kans bestond dat ik eruit gezet zou worden. Alles is hopeloos, waarom zou ik überhaupt nog ergens mijn best voor doen? Pech gehad als ik eruit word gezet omdat ik geen samenvatting heb gemaakt, dat is dan jammer, dan maar geen bonus ((als ik nog van plan was om de Rode Draad Opdracht ((met behulp van SPSS)) te maken))… I don’t care! De enige reden dat ik daarheen ging, was om het oefententamen te maken, want ik had er echt absoluut geen zin in!
Tijdens de werkgroep vond de begeleider het gelukkig niet zo’n probleem dat ik niets voorbereid had. Ik was namelijk niet de enige… Tijdens het maken van het oefententamen mochten we onze huiswerkopgaven ((van tien werkgroepen)) erbij houden. Het ging best aardig ((gezien het feit dat ik er nog helemaal niets voor gedaan had)) en hield er dan ook een bijzonder positief gevoel aan over .
Tijdens het sportgamen met een vriendin werd dit gevoel alleen maar sterker. Gevoelsmatig ging het goed ((ik zat steeds tussen de negende en twintigste plaats ((van de tweeëndertig)) en het was pas de tweede keer dat ik het deed)) en mijn conditie was super! Vanaf dat moment was er van mijn dipje weinig meer te merken =).

Feest vijftigste verjaardag van mijn oom:
Iets waar ik op voorhand geen zin in had, maar waar ik uiteindelijk toch heengegaan ben. Tegen half elf ’s avonds ((nadat ik me de hele dag met het leren en samenvatten van Methoden 2 bezig had gehouden)) ging ik samen met mijn broertje naar het huis van mijn oom en tante en daar aangekomen was het druk ((er waren minstens vijftig man)), maar best gezellig. Ik praatte met mijn andere oom, zijn vriendin, de moeder van mijn tante en een vrouw die mij blijkbaar goed kende, terwijl ik geen idee had wie zij was =S.
Om twaalf uur werd er gezongen voor mijn broertje ((op 6 april is hij 17 jaar geworden)) en ik feliciteerde hem ook nog even. Wat ik wel heel irritant vond, was dat hij mij ‘zusje’ noemde en toen ik hem daarop aansprak, zei hij dat hij veel groter en verstandiger was dan ik. ‘Je mag dan misschien wel groter zijn dan ik ((hij is nu zeker 1,80 meter)), maar verstandiger ben je niet. Ik denk dat ik me nog al wat volwassener gedraag dan jij.’ Dat waren de anderen het wel met me eens. Mijn broertje is echt bij lange na nog niet volwassen. Rennen door de school ((ze zie me al aankomen als ik dat op de universiteit zou doen)), kinderachtige grappen maken, bij hem op school hebben ze straffen als ‘in de stoute jongetjeshoek geplaatst worden’… Sorry hoor, maar op zo’n school ((hij zit op een ROC)) laat je de pubertijd natuurlijk nooit achter je… Qua intelligentie zit het goed ((hij is slim, zeker op het gebied van computers)), maar geestelijk is hij nog lang niet volwassen…
Qua eten ging het slecht die avond. Ik was blij dat ik wat later was gekomen ((daardoor had ik het gebak misgelopen)), maar van de hapjes die er toen stonden durfde ik niet veel te nemen ((ik heb alleen een paar droge stukjes stokbrood en stukjes paprika en komkommer gehad))… Bij de gedachte aan het laatste cijfer op de weegschaal ((vrijdag, 44,9 kilo)), verdween mijn eetlust helemaal. Ik wil stabiliseren, ik ben hier voorlopig tevreden mee. Als één van de weinigen die op het feest waren, dronk ik ook geen alcohol ((ik nam alleen maar Crystal Clear en Fanta light)), maar dat was meer omdat ik 8 april tentamen had. ((Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt om vanaf twee dagen voor het tentamen niet meer te drinken, maar omdat ik nog een hoop moest doen en de intentie had om zondag op tijd op te staan, leek het me ook op het feest niet zo verstandig. Ik was de toestanden van een week geleden nog niet vergeten…))
Tegen half twee hadden mijn oom, zijn vriendin, mijn neef en ik een discussie die uitliep op een discussie over het lichaam-geest probleem. ((Het probleem hoe iets stoffelijks als een lichaam iets onstoffelijks als een ziel/geest aan kan sturen.)) Het was echt ontzettend grappig en ik kon goed meepraten omdat ik nog niet zo lang geleden tentamen van Filosofie had gehad .
Om iets voor tweeën gingen mijn vader, broertje en ik richting huis. Mijn vader was op de fiets en mijn broertje en ik deden ons best om hem bij te houden. Tijdens het rennen meende mijn broertje vervelend te moeten doen door het er even in te wrijven dat hij harder kon rennen dan ik ((logisch, hij heeft veel langere benen)), maar aan het einde van de rit was ik als eerste thuis . Tja… het gaat niet alleen om snelheid, maar ook om uithoudingsvermogen, en rara waar ik me mee bezig houd tijdens fitness . Toen we thuis waren zat hij ook nog ruim een kwartier hijgend en puffend op een stoel, terwijl mijn ‘vermoeidheid’ zo verdwenen was.
Tegen half vier ((!!!)) lag ik uiteindelijk in bed.

Verspilde zondag…
Het begon er al mee dat ik pas tegen twaalven wakker werd, en toen ik spullen van Methoden 2 had gepakt en mijn brunch ophad, was het al weer tijd om formule 1, de Grand Prix van Bahrein te kijken… Een ontzettend saaie race, maar toch bleef ik ernaar kijken. Kortom, het was al weer vier uur en ik had nog steeds niets gedaan =S…
De rest van de tijd totdat ik ging slapen, zat ik op MSN, schreef e-mails, keek voetbal en nam ‘wel een half uur lang’ de opdrachten van hoofdstuk 3 van Methoden 2 door. Zucht… Ik was niet tevreden met mijn planning van die dag: Hallo, wake up! Ik heb dinsdagavond wel een tentamen en daarvoor moet ik nog serieus aan de bak. Je kunt zeggen, een vak als Methoden 2 komt me gedeeltelijk aanwaaien, ik ben er van nature redelijk in, maar dat is nog geen excuus om maar niets te hoeven uitvoeren. Dadelijk haal ik een 6 of zo en dan zou ik me toch echt diep moeten schamen…

Psychometrie & Besliskunde, bleh…
Afgelopen maandag was het zover: Op de universiteit begonnen we met een nieuw vak, Psychometrie & Besliskunde. Het college begon om 10:45 en bijna iedereen in de zaal was blij dat het drie kwartier later pauze was. Het was me wel gelukt om mijn concentratie vast te houden, maar om nou te zeggen dat ik het college echt boeiend vond… Eh… nee…
Na de pauze had een vriendin van me er duidelijk geen zin meer in en ik kon mijn aandacht er ook steeds slechter bijhouden, wat tot gevolg had dat we vervelend begonnen te doen =S. Na ieder onderwerp waar de docente mee begon, was het ‘ja… dat weten we nu wel’. Aan het geroezemoes in de collegezaal te horen waren wij niet de enige die geen zin meer hadden in het college… ((Ja, vind je het gek: Bij een oersaai, nutteloos college zitten, terwijl we onze tijd wel beter konden besteden, bijvoorbeeld aan het leren van Methoden 2.))
Ongeveer tien minuten voordat het tijd was, vroeg de docente of we naar huis wilden en toen bijna iedereen in de zaal ‘ja’ zei of knikte, zei ze: ‘Goed, ik zet de rest wel op BlackBoard, gaan jullie dan maar naar huis.’ Zoiets had ik nog nooit meegemaakt…
Woensdagmiddag ((nadat ik de hele ochtend over mijn huiswerk gebogen had gezeten)), hadden we werkgroep van Psychometrie & Besliskunde en die was net zo saai als het college. De eerste anderhalf uur gingen we de opdrachten, die niemand serieus gemaakt had, bespreken en het tweede uur deden we groepsopdrachten ((vakantielanden en belangrijke aspecten die daarbij kwamen kijken ((bijvoorbeeld kosten)) bedenken, én een lijstje met twee positieve en twee negatieve beslissingen die je in je leven had gemaakt bedenken, en daar wat aan rekenen door te kijken naar hoe overwogen en hoe belangrijk die beslissingen waren)). Bij die laatste opdracht moet ik toch wel even nadenken, vooral bij de negatieve gebeurtenissen ((de positieve kon ik vrij snel verzinnen: De keuze voor het vwo boven de havo en de keuze om Psychologie te gaan studeren)), want verzin daarbij maar eens iets dat iedereen kan lezen… Mijn slechtste beslissing ooit was dat ik november 2003 was begonnen met afvallen/lijnen, omdat ik daar nu nog steeds de negatieve gevolgen van ondervind, maar dat is niet iets dat de hele werkgroep hoeft te weten… Uiteindelijk koos ik voor iets heel simpels als het uitstellen van mijn huiswerk en het slechte leren voor sommige tentamens…
Ik was echt ontzettend blij toen die werkgroep voorbij was, want een goed gevoel had ik er niet aan overgehouden. Stom vak, het boeit me totaal niet… Het college is saai, het boek is saai, de werkgroepen zijn saai… Zucht… Ik durf te wedden dat ik hier meer moeite mee zal hebben dan met de reken- en inzichtvakken als Statistiek en Methoden…

Ethiek, hoe kan het ook anders, weer confronterend als altijd =S…
Dinsdag, in het begin van de middag hadden we het derde college van Ethiek en dat was behoorlijk vermoeiend. Twee uur lang pennen omdat je doodgegooid werd met informatie =S. Om het begrip ‘kiezen voor de ((relatief veilige)) middenweg’ uit te leggen, gebruikte de docent het voorbeeld van Leontien van Moorsel, en toen kreeg ik het toch wel even benauwd… Een eetstoornis hebben en succesvol sportvrouw zijn gaat niet samen. Zij was bang het trainen niet meer vol te kunnen houden, maar daarnaast ook bang om dik te worden, daarom moest zij zoeken naar een middenweg van niet teveel en niet te weinig eten om haar doel om weer succesvol te worden te bereiken, wat haar uiteindelijk ook lukte. Een mooi verhaal, maar vooral ook een goede afloop, en dat zette me toch wel even aan het denken. Zou mijn verhaal ooit ook zo eindigen? Tot nu toe zoek ik ook heel vaak de middenweg op, maar dat is er één tussen ‘minder slecht’ en ‘verkeerd’ bezig zijn… Kortom, tussen mijn ((eigenlijk te kleine)) lijst eten en me aan mijn trainingsschema houden, én te weing/ongezond eten en teveel sporten… Of ik daar nu trots op moet zijn =S…

Tentamen Methoden 2…
Nadat ik de vrijdag, zaterdag en maandag zo goed als de hele dag geleerd had voor Methoden 2, brak de dinsdag ((tentamendag)) aan… ’s Ochtends legde ik nog even de voorlopig laatste hand aan de samenvatting die ik bij het tentamen mocht gebruiken ((vijf pagina’s, en maximaal achtentwintig regels per pagina)) en nam de trein van 12:06 naar Nijmegen.
Voorafgaande aan het college van Ethiek zette ik samen met een vriendin mijn samenvatting in elkaar. Ik had van dat dubbelzijdig plakband meegebracht om de voorbeeldgrafieken die ik getekend had erop te kunnen plakken en dat was echt lachen =). Al dat knippen en plakken, het nam ons heel wat jaren mee terug in de tijd =PPP. En hoe sommige medestudenten ook keken =P, zo van: Hoe oud zijn jullie … Maar goed, het werkte wel, en het werd een stuk minder geknoei dan dat het met lijm geworden zou zijn .
Na afloop van het college nam ik nog even het oefententamen door en schreef een aantal dingen op. Daarna had ik nog even de tijd om wat te eten… Tentamenvoedsel: Vier crackers en twee plakken ontbijtkoek, naast het broodje en het fruit dat ik die dag al op had =S…
Het tentamen zelf ging gevoelsmatig redelijk ((ik denk wel dat ik het gehaald heb)), alleen het was wel ontzettend lang en vermoeiend, ik moest heel veel opschrijven… Even dacht ik dat ik het niet eens af zou krijgen ((ik moest nog zes vragen met nog een half uur op de klok)), maar gelukkig kregen we een kwartier extra tijd ((omdat er een paar hele kwalijke fouten in het tentamen zaten))…
Ik durf niet zo goed een schatting van mijn cijfer te maken, ik weet alleen dat ik me zou moeten schamen als het een laag cijfer is want ik heb er echt veel te weinig voor gedaan…
Na afloop van het tentamen vond er nog even iets grappigs plaats . Een vriendin en ik waren even naar de wc, toen ik gebeld werd door een andere vriendin ((die het tentamen in een ander gebouw had)): ‘Hey hey, ik ben er over ongeveer één minuut, waar ben je nu?’ ‘Eh… ik zit op de wc…’ zei ik zo zacht mogelijk, maar nog net hard genoeg dat ze me kon verstaan. ‘Oké, dan zie ik je zo.’ Met een smile op mijn gezicht, maar met een rode kop van schaamte liep ik het wc-hokje uit, terwijl sommige medestudenten me vragend aankeken, zo van: Welke idioot gaat er nu bellen tijdens het plassen =$… Al lachend liepen we naar de uitgang, waar we onze andere vriendin troffen en met z’n drieën liepen we richting mijn vaders auto.
Om kwart voor elf was ik thuis en was doodop. Ik had alles bij elkaar zo’n vijf uur ((twee uur college en drie uur tentamen)) moeten pennen die dag…

Werkgroep Emotie, een momentje van schaamte =$…
Afgelopen donderdag had ik om 10:45 werkgroep van Emotie en dat was niet echt bijzonder. Ondanks dat ik mijn huiswerk niet gemaakt had ((ik had de antwoorden van iemand anders voor me liggen)), vond ik de opgaven niet echt lastig. Ik kreeg de beurt bij de vraag over Cognitieve Gedragstherapie, en moest uitleggen wat de principes waren en wat het inhield. Ja, duh, ik zou me serieus moeten schamen als ik die vraag fout had beantwoord, want ik had er toen al elf gesprekken CGT opzitten…
Na de pauze werd het zo saai dat ik er de grootste moeite mee had om me te blijven concentreren, en mijn mobiele telefoon was mijn ‘redding’. Ik had een mms van een oud-klasgenoot die ik binnen kon halen… Ik ging ervan uit dat er een afbeelding in zat ((als ik mms, stuur ik meestal foto’s)), maar zodra ik het binnen had en het opende, klonk er kei hard wiet-wiew ((je weet wel, zo’n verliefdheidgeluidje)) door de ((behoorlijk stille)) collegezaal =$… Ik schaamde me echt dood, omdat alle ogen ineens op mij gericht waren. ‘Is dat een nieuwe ringtone of zo?’ vroeg de docent, maar ik kon geen woord meer uitbrengen… Wat een blamage, echt wat een afgang =S =$…!

Doelstellingen en meer…
Om mijn update voor nu te beëindigen… Hoe het nu met me gaat… Tot het vorige weekend redelijk… De 1,2 kilo die ik met Pasen afgevallen was, kwam er in een behoorlijk tempo weer aan… Sneller dan ik wilde/aankon… Op zondagavond trok ik het niet meer, 45,1 kilo… Ik was verdomme in tien dagen tijd 1,4 kilo aangekomen… Veel teveel!!! Ik ben het blijven aankomen meer dan zat, het moet stoppen, hoe dan ook… En waarom eigenlijk? Wat doe ik fout? Waarom kom ik zoveel aan van het minimale? Mijn lijst is volgens sommigen echt dramatisch slecht, en toch lukt het me niet om te stabiliseren =(… Ik kon er niet meer tegen, ik móest ingrijpen…
Op maandagochtend reageerde ik me af tijdens het fitnessen, in een uur tijd trainde ik veel effectiever dan normaal, en het erge was dat het echt super goed voelde en ik best nog wel even door had kunnen/willen gaan =O… Het opzoeken van de grens, van het maximum van mijn kunnen, in combinatie met de muziek op mijn MP3-speler, nam me mee terug naar het verleden… Zomer 2004… Hele dagen trainen, trots zijn als ik het gevoel in mijn voeten kwijt was, omdat ik dan wist dat ik over de grens van mijn kunnen zat… Ik weet het, zo mag ik eigenlijk niet denken. Het is zo fout om mijn frustraties af te reageren met fitness, alleen gevoelsmatig word ik er riant voor beloond…
Na mijn dramatisch slechte dag met eten rondom het tentamen, waren de gevolgen voor mijn gewicht duidelijk zichtbaar: In twee dagen tijd was ik 0,8 kilo afgevallen ((mijn eetbui na afloop van het tentamen had blijkbaar geen gevolgen gehad))… Oops… Dat was nou ook weer niet de bedoeling… Het was mijn doel om voorlopig even stabiel te blijven omdat ik een gewicht rond de 45 kilo wel bij me vind passen ((ik kan er alles mee, heb dan geen lichamelijke klachten en kan het accepteren)), en niet om weer af te vallen…
Woensdag tijdens het sportgamen was het wel te merken dat mijn gezondheid niet optimaal was. Mijn slechte eten van rondom het tentamen van Methoden 2 en mijn slechte eten van die dag zelf, leidde ertoe dat mijn timing van op het juiste moment op de pijltjes stappen gevoelsmatig echt dramatisch slecht ging ((voor mijn gevoel was ik steeds net iets te laat))… Ook tijdens het springen ((één zo’n oefening bestond uit zo’n zes minuten springen)), ging het niet goed. Vooral op het laatst: Ik wilde springen, maar het kostte me blijkbaar teveel kracht om mijn lichaam omhoog te krijgen… Zucht… Het voelde niet goed, ondanks dat ik qua score steeds tussen de achtste en twintigste plek zat…
Die avond had ik een eetbui van chocolade en dat beangstigde me enorm. Ik was erg bang dat ik weer gigantisch aangekomen was en kon het niet laten om ((tegen mijn doelstelling in)) even mijn gewicht te checken… Het was wel een hele geruststelling om te zien dat ik nagenoeg gelijk was gebleven ((maar ik was er zeker niet trots op dat ik me niet kon beheersen om op de weegschaal te gaan staan))…
Donderdag was de eerste dag sinds het tentamen van Methoden 2 dat ik weer een beetje tevreden was met eetpatroon, maar dat ging niet zonder slag of stoten… Tijdens het fitnessen kon ik het net als afgelopen maandag niet laten om weer het maximum van mijn kunnen op te zoeken, maar in tegenstelling tot het begin van de week, voelde ik me er nu niet heel geweldig over. Ik vond alles goed, zolang ik maar niet verder afgevallen was… Gelukkig was dit niet het geval: De weegschaal gaf 44,5 kilo aan en daar was ik heel tevreden over …

Gisteren heb ik weer CGT gehad en daarna nog een college van Emotie en een voorlichting op de universiteit… Dat was echt heel vermoeiend, maar daar schrijf ik nog wel over. Vandaag heb ik een paar klappen daarvan te verwerken gehad, en voel me op dit moment niet zo goed ((en het feit dat ik in de afgelopen twee dagen een halve kilo aangekomen ben, maakt me ook niet echt vrolijker)) =(…

Ik ga nu naar bed, ik beloof hier snel weer te schrijven, onder andere over CGT ((12)), en te reageren. Trusten iedereen!

Zaterdag 29 maart t/m dinsdag 1 april 2008: Verjaardagen & In een dip…
Weer een beetje te lang geleden dat ik voor het laatst heb geschreven, maar ik heb het op dit moment weer eens erg druk met mijn studie en het volgende tentamen ((Methoden 2)) zit er al weer aan te komen… Eergisteren was ik laat thuis ((verjaardag en kijkavond)), gisteren kon ik alleen maar klagen, vandaar nu pas een update:

Zaterdag: Verjaardag mijn ouders en broertje à Slippertje…
’s Ochtends was ik al vroeg uit de veren omdat ik met mijn ouders mee zou gaan naar Nijmegen. Een vriendin van me zou maandag haar verjaardag vieren en ik moest nog cadeautjes kopen. Ook hadden ze in Nijmegen T-shirts van Cars in de aanbieding, die ik wilde halen onder het motto van ik heb zo weinig keuze aan kleding ((ik heb een kledingkast vol, maar goed)).
Om half tien reden we aan en om tien uur was ik in de stad. Mijn moeder en ik gingen als eerste kijken voor de T-shirts en mijn vader liep er maar een beetje achteraan… Hij vond er echt geen bal aan en vroeg me op een gegeven moment of hij alsjeblieft ergens anders heen mocht gaan. Natuurlijk, waarom niet? Ik had hem niet verteld dat hij met een chagrijnige blik in zijn ogen achter mijn moeder en ik aan moest lopen… Na meer dan tien minuten in de rij te hebben gestaan voor de pashokjes, kocht ik uiteindelijk twee T-shirts =).
Daarna gingen mam en ik shoppen voor een cadeau voor mijn vriendin, en dat viel niet mee. We liepen winkel in winkel uit, en ik haalde uiteindelijk drie ((kleine)) cadeaus: Een sierkussen ((voor op haar bed, zij zit op kamers)), een kaartenhouder en een stukje kristal om voor het raam te hangen ((haar kamer ligt aan de zonkant en als er licht op het kristal valt, komen er van die leuke kleuren in de kamer)).
Toen we de buit binnen hadden, gingen we met z’n allen naar de AH XL om de verjaardagsboodschappen te doen. Er hing een ontzettend gespannen sfeer, alsof iedereen op het laatste moment de kerstinkopen moest doen =S… Terwijl mijn ouders de salades uitzochten ((ze denken toch zeker niet dat ik die ga eten>?!)), hield ik me met de meer gezondere dingen bezig ((komkommer, paprika, enzovoorts)).
Pas om half twee ’s middags waren we weer thuis. Daar hielp ik mijn ouders met het uitruimen van de boodschappen en het opruimen van het huis. Wat voelde het heerlijk om zo nuttig bezig te zijn =).
’s Middags hield ik me bezig met het lezen van Emotie, ondanks dat mijn oma op verjaardagsvisite kwam. ((Misschien was het niet zo netjes, maar het feest zou pas ’s avonds zijn en dat mijn oma geen zin had om dan te komen… Nou ja, jammer dan.))
Totdat de visite kwam, deed ik verder niet zoveel bijzonders meer ((alleen een beetje lezen en internetten)).
Tegen achten kwamen de eerste mensen en het begin van de avond was echt alles behalve gezellig. Er werd gediscussieerd over onderwerpen die me niet echt lagen en ik had echt het gevoel dat ik mijn tijd aan het verspillen was =S.
Rond negen bood mijn moeder mij een stuk gebak aan en koos voor een stukje abrikozenvlaai. ((Ze had mij ’s middags ook al gevraagd of ik een stukje wilde, maar dat had ik geweigerd. Twee stukjes vlaai op één dag is me echt teveel van het goede. Ik vind het soms moeilijk te begrijpen dat anderen ((mijn ouders en broertje)) wel twee stukjes durven/kunnen nemen, zonder er een gigantisch schuldgevoel aan over te houden…))
Een uur later kwamen de hapjes op tafel en toen begon mijn veiligheidsgedrag: Stukjes paprika, komkommer, Japanse mix zonder nootjes, droge stukjes stokbrood ((af en toe met vegetarische Filet American erop))… Van die salades en nootjes moest ik niets hebben…
Vanaf elven nam ik een flesje Breezer, waarna mijn neef en zijn vriendin me bedenkelijk aankeken, alsof ze ‘lust jij geen bier’ wilden zeggen =S. Ik wilde het daarbij laten, maar kon de verleiding niet weerstaan toen mijn moeder me een blikje Passoa aanbood… En even later nog een blikje… En tegen twaalven een glas zoete witte wijn… Bij mij thuis leek het hoe langer hoe gezelliger te worden ((er werden leuke verhalen en grappen verteld en er werd behoorlijk veel gelachen)), wat misschien ook wel kwam omdat mijn neef en zijn vriendin naar de kroeg gingen. ((Ik was hun verhalen meer dan zat: Dat het niet stoer was om mixed drankjes te drinken, dat ik volgens hen de ((bier))flesjes niet op een goede manier open maakte, hoe goed mijn neef was ((hij is cum laude voor zijn Bachelor Research geslaagd)), hoeveel hij verdiende met bijles geven, over hoeveel hij en zijn vriendin konden drinken en zelfs de buren daar een opmerking over hadden gemaakt en dat hij er nog trots op was ook. Zucht…))
Toen ik iets na enen naar boven ging om te douchen, merkte ik pas wat de gevolgen waren van mijn drinkgedrag ((ik had alles bij elkaar bijna een liter alcoholische drank op =$)): Ik was moe, logisch nadenken ging niet meer, ik kon nergens meer over inzitten en alles wat ik deed ging in slow motion… ((Bijvoorbeeld toen ik klaar was met douchen, duurde het even voordat ik op het idee kwam om maar eens onder de sproeier vandaan te komen =$…))
Om kwart voor drie ((nieuwe tijd, dus op mijn wekker nog 1:45)) kwam mijn moeder boven. Zij was er nog slechter aan toe dan ik en mijn broertje en ik moesten haar helpen in bed te komen =S…
Drie uur nieuwe tijd lag ik gelukkig in bed. Met wegen was ik ten opzichte van de vorige keer behoorlijk aangekomen ((0,6 kilo in twee dagen tijd)), maar dat kon me ((ik denk door de hoeveelheid alcohol die ik op had)) niet veel schelen. Hèhè, als je zoveel drinkt ((al hadden mijn broertje en ik nog het minste op van iedereen)) is het nog al logisch dat je daarvan aankomt, en ik zit nu gelukkig weer boven de 44 kilo…

Zondag: Kater???
Ik werd wakker en keek op de wekker ((die ik voordat ik ging slapen al een uur vooruit had gezet)): 13:45… Hallo hé, de halve dag was al om terwijl ik nog zoveel te doen had… Ik kwam overeind en alles draaide… Damn, wat een hoofdpijn… Hoe moest ik zo in hemelsnaam mijn huiswerk gedaan krijgen?!
Beneden nam ik mijn ((wat late)) brunch en begon met het opruimen van het serviesgoed. Als snel kwam mijn moeder beneden ((die zich nog brakker voelde dan ik)) om de kamer te stofzuigen.
Pas tegen drieën zat ik met mijn boek van Emotie op de bank. Mijn hoofd voelde zwaar aan en mijn concentratie was echt ontzettend slecht =S… Niet veel later stelde mam voor om een paracetamol te pakken en dat had ik eigenlijk al veel eerder moeten doen. Daarna ging het lezen echt een stuk beter!
Na het ‘avondeten’ ((wat echt bijzonder slecht was)) ging ik nog even verder met lezen totdat het niet meer ging… Zucht… die laatste twintig pagina’s moesten de volgende dag maar…
’s Avonds deed ik niet veel bijzonders meer…

Maandag: Verjaardag vriendin + kijkavond kamer…
Tegen negen stond ik op en een half uur later ging verder waar ik gisteren gebleven was met het lezen van Emotie. Toen ik de stof van de afgelopen week gelezen had, ging ik eerst iets eten ((Cracottes =S)) en daarna aan de slag met de zelfstudieopdrachten ((ik kreeg zes van de veertien vragen af)).
Nadat ik de cadeautjes ingepakt had, ging ik om kwart over drie richting het station ((ik ging eerst nog even naar de supermarkt om een flesje Crystal Clear te halen)) om de trein van 15:36 naar Nijmegen te nemen.
Daar aangekomen wachtte een vriendin op me en samen met een andere vriendin ((die later met de bus kwam)) ging ik naar haar kamer. Na daar even gepraat te hebben, gingen we met z’n drieën rond twintig over vier naar de kamer van de jarige job.
Daar was het echt heel gezellig, de tijd vloog voorbij… We begonnen met gebak ((ik nam een klein stukje abrikozenvlaai omdat ik niet lullig wilde doen)) en om iets voor vijven gingen de wijnflessen open. Even keek ik heel bedenkelijk ((ik wilde eigenlijk voorlopig niet meer drinken)), maar toen de jarige ‘neem er toch eentje’ zei en ik toestemde, keken twee vriendinnen me vragend aan. ((Ik had hen verteld over mijn ‘slippertje’ van het afgelopen weekend, toen was het ook de bedoeling om er maar eentje te nemen…)) Na anderhalf glas ((behoorlijk sterke)) zoete witte wijn stopte ik met drinken. Ik was net als één van mijn vriendinnen behoorlijk melig geworden en had ’s avonds nog een kijkavond… Daarbij wilde ik echt serieus overkomen, omdat de studenten die daar nu zitten op zoek waren naar een rustige studente.
Om kwart over zeven namen een vriendin en ik de trein naar Nijmegen Centraal. We hadden besloten om met z’n tweeën ergens te gaan eten, omdat het anders te laat zou worden ((de kijkavond was om half negen al)). Het werd uiteindelijk eten bij de McDonalds, waar ik een groenteburger nam ((nadat ik zondag over de hele dag bijzonder weinig had gegeten, wilde het eten van ‘normale hoeveelheden’ nog niet echt lukken)). Ook dronk ik het flesje Crystal Clear dat ik ’s middags had gekocht leeg… ((Eigenlijk is het belachelijk, waarom op die verjaardag geen frisdrank durven nemen ((ik had al meteen gezien dat het niet light was)), maar wel zoete witte wijn drinken, waarvan ik echt niet wil weten hoeveel calorieën erin zitten…?))
Tegen achten liepen we naar het station, waar mijn vader ons oppikte. Nadat hij mijn vriendin in de buurt van haar kamer afgezet had, reed hij door naar het adres waar ik kijkavond had.
Het huis en de kamer leek me wel wat: Vrij ruim, leuke studenten ((zij waren echt heel grappig en waren dol op een geintje, wat mij wel aansprak omdat ik daardoor ook niet super serieus hoefde te zijn)), weinig verplichtingen en de regels die er waren, vond ik niet meer dan normaal ((bijvoorbeeld je eigen rotzooi opruimen)). Dinsdagavond zou bekend gemaakt worden wie de kamer krijgt ((een kans van één op vier)).
Thuis deed ik niet veel meer. Ik ging onder de douche en vervolgens op de weegschaal: 44,6 kilo =O, dus 0,3 kilo aangekomen ten opzichte van zaterdag… Hoe kan dat nou weer? Ik heb de afgelopen twee dagen voor mijn doen echt bijzonder weinig gegeten, en toch kom ik nog steeds aan?! Wat gaat er dan gebeuren als ik mijn ‘normale lijst’ weer ga volgen? Hoeveel kom ik dan wel niet aan?! Ik lag te huilen op mijn bed… Ik schaamde me er diep voor, maar ik kon het niet stoppen… Doe normaal, doe alsjeblieft normaal! Ik wil niet janken als een klein kind! Het is niet erg, 44,6 kilo is nog steeds te weinig wil ik goed kunnen functioneren. Hoe eerder ik weer op gewicht ben ((minimaal 45 kilo)), hoe meer ik kan doen…
Tegen half twee maakte ik de lamp uit.

Dinsdag: Een goede start, maar daarna in een dip…
Ik werd wakker om negen uur en na mijn ontbijt ging ik aan de slag met mijn huiswerk van Emotie. Net als gisteren kreeg ik het niet af voordat ik moest gaan, ik moest nog vier van de veertien opgaven =S.
Om 11:36 nam ik de trein naar Nijmegen en van 12:15 tot 13:15 was ik in de fitnessruimte te vinden. De eerste oefening viel me behoorlijk zwaar ((mijn conditie kon dus beter)), maar de rest van de oefeningen gingen oké. ((Ik vond het wel jammer dat ik mijn hartslag niet kon meten, omdat dat mij een idee geeft hoe het met mijn gezondheid is…))
13:45 begon het college van Ethiek waarbij maar één ding van belang was: Pennen, heel veel pennen… Na afloop van het college had ik vijf kantjes ((op 0,5 cm x 0,5 cm ruitjespapier, A4-formaat)) aantekeningen =|… Net als de vorige keer was het college weer behoorlijk confronterend =(…
Na afloop namen we ((een vriendin en ik)) de bus naar Centraal omdat zij nog wat boodschappen bij de AH-To-Go wilde doen. Daarna stapten we in de trein. Ik was in een goed humeur en de tien minuten die we moesten wachten waren zo voorbij omdat het zo gezellig was =).
Vanaf het moment dat zij op Nijmegen-Heyendaal uitstapte ((ze ging naar haar kamer)), begon ik me hoe langer hoe slechter te voelen en leek de treinreis wel eeuwen te duren… Een zinnetje uit het college van Ethiek spookte door mijn hoofd: ‘De cliënt heeft altijd de eindverantwoordelijkheid over wat goed of slecht voor hem/haar is… Een therapeut kan alleen maar informatie geven en motiveren…’ Zucht… dat is hoopgevend zeg =(… Mij kun je wel honderd keer zeggen dat ik niet goed bezig ben, dat mijn leefstijl super ongezond is, maar er verandering in brengen, ho maar… Om een één of andere reden dringt het niet tot me door en doe ik nog steeds, net als ik altijd al gedaan heb, precies waar ik zelf zin in heb. Ik heb m’n grenzen… Ik wil wel veranderen, maar tot op zekere hoogte… Ik wil bijvoorbeeld nog wel wat aankomen ((als het niet te snel gaat)), maar tot de 46 kilo en niet verder… Daar ligt ongeveer mijn grens qua acceptatie. Pech dat het ondergewicht is, dat heb ik m’n hele leven al, dus so what?! Wat ze zeggen dat gezond is, BMI 18, no way! Sorry hoor, maar dat vind ik voor mijn lichaam echt teveel =’(…!
ZUCHT… Klote zooi! Ik wíl in bepaalde opzichten helemaal niet veranderen, maar als ik zo doorga, zal ik nooit wat bereiken met mijn studie, en in dit leven =(… Het is allemaal zo hopeloos! Móeten kiezen om te veranderen, voor mijn studie, voor mijn toekomst, maar het gewoonweg niet kúnnen… Ik weet toch dat ik het niet kan, ik wíl er niet voor kiezen om ongelukkig te worden, mezelf mijn hele leven lang te moeten haten, mezelf waardeloos en lelijk te vinden =’(… Ik kán die keuze niet maken, ik heb dus gewoon geen toekomst… Waarom zou ik überhaupt nog wat doen =’(?!
Toen ik thuiskwam, moet ik omschakelen: Doen alsof er niets aan de hand was en ging braaf aan mijn huiswerk van Emotie ((de laatste vier opgaven)).
Na het eten nam ik een uitgebreide douche en ’s avonds zat ik op MSN en internet. Ik kreeg een e-mail dat ik die kamer niet gekregen had, en dat verbaasde me niets. Dat is de wet van Murphy, als je je al niet zo goed voelt op een dag, zullen er ook geen positieve dingen meer gebeuren… Zucht… weer niet… Dat betekent dat ik nog langer verstoppertje moet spelen… Nog langer moet verbergen voor mijn familie wat er in me omgaat, nog langer niet mezelf kan zijn =(… Hoe lang nog? Hoe lang moet ik dit ng volhouden =’(?!
Tegen half elf had ik zin in chips. Het was de bedoeling om één handje te nemen, maar het liep al snel uit op een eetbui waarbij ik meer dan de helft van de zak Dorito’s leegat =(… Ook dat nog, hallo, ik ben de afgelopen vier dagen verdomme al 0,9 kilo aangekomen, dan moet ik het vooral nóg erger maken…
Tegen half twee lag ik in bed.

Woensdag 26 t/m vrijdag 28 maart 2008: Rondom mijn tentamen van Filosofie…
Ik kon gisteren niet schrijven omdat ik een verjaardag had, maar nu toch maar weer even een update. Gevoelsmatig ging het de dagen rondom mijn tentamen wel redelijk goed, maar uiteindelijk werd ik toch keihard met de neus op de feiten geduwd…

Woensdag: Leren, en gebrek aan motivatie…
Redelijk op tijd werd ik wakker en ging vrijwel direct aan de slag met mijn leerwerk van Filosofie. De hele ochtend was ik bezig met hoofdstuk zes ((terwijl ik dat hoofdstuk nog maar voor de helft hoefde)), omdat het leren voor geen meter opschoot. De studiestof begon me te vervelen, en ik gaf iets teveel toe aan het gevoel van ‘geen zin hebben’ =S… Ik hoopte dat de cijfers van Mentale Belasting & Stress op BlackBoard zouden komen, zodat dat mij iets meer kon motiveren om mijn best te blijven doen. ((Ik was ervan overtuigd dat ik daar een onvoldoende voor had, en aangezien ik niet twee hertentamens vlak achter elkaar wilde hebben, hoopte ik dat het cijfer me zou motiveren om voor Filosofie wél mijn best te doen.))
’s Middags begon ik met het herhalen van alle hoofdstukken, maar net als in de ochtend schoot het niet op =S. Ik zocht afleiding door te gaan internetten…
Tegen drieën hoorde ik van een vriendin dat de cijfers van Mentale Belasting & Stress op BlackBoard stonden, en dat zij niet durfde te kijken omdat ze bang was dat het haar motivatie om te leren voor het tentamen van de volgende dag negatief zou beïnvloeden. Ik kon het niet laten om toch even te kijken en mijn mond viel open van verbazing toen ik de cijfers zag. Twintig van de eenenveertig deelnemers die het tentamen hadden gemaakt, hadden een onvoldoende =O… Hoezo een slechte tijdsplanning?! De organisatoren van de cursus konden toch wel aanvoelen dat als je vrijdag een werkstuk in moet leveren en je de maandag erop tentamen moet maken, dat de gemiddelde student dan niet genoeg tijd heeft om te leren?! Ik had echt al het geluk van de wereld gehad omdat het Geschiedenis 2 scenario ((logischerwijs niet mogen uitgaan van een voldoende, maar het tentamen toch halen)) zich had herhaald. Ik had een 8 voor het werkstuk en een 6 voor mijn tentamen ((terwijl ik daarbij vier van de twaalf vragen niet wist)), en sta dus een 7 gemiddeld voor Mentale Belasting & Stress! Ik was echt superblij met de zeven studiepunten ((ik heb er nu 27 van de mogelijke 27, dus nog 13 te gaan en dan ben ik over naar Bachelor 3)), maar ik schaamde me wel een beetje voor de manier waarop ik het tentamen had gehaald. Zwijnen, dit is gewoon zwijnen, omdat ik realistisch gezien keihard op mijn bek had moeten gaan… Ik ga het tentamen dan ook over doen half mei ((in de hoop mijn cijfer te verbeteren, want met een beetje extra inzet moet dat te doen zijn)).
Oké, zeven extra studiepunten is allemaal leuk en aardig, maar extra motivatie om voor Filosofie te leren kreeg ik er niet door =S… De rest van de dag was ik dan ook aan het leren en internetten tegelijk…
Tegen enen lag ik in bed. Ik voelde me toch wel een beetje gespannen omdat ik zo slecht geleerd had, maar het stelde me gerust dat ik voorafgaande aan het tentamen ook nog behoorlijk wat tijd had…

Donderdag: Tentamen Filosofie, en een tragisch dieptepunt…
Ik stond op om iets over acht omdat ik nog een hoop te doen had voor mijn tentamen om 18:45. Ik wilde de samenvatting die ik ooit eens had gemaakt nog even doorlezen en wilde de colleges nog een keer herhalen. Het leren ging gevoelsmatig goed ((ik vond dat ik gemotiveerd bezig was)), maar het eten een stuk minder… Hoe goed het woensdag ging, hoe slecht ging het voorafgaande aan mijn tentamen… Ik moest me echt dwingen om überhaupt nog iets te nemen =S…
Om 16:36 nam ik de trein naar Nijmegen en om iets over vijven was ik op de universiteit ((vertragingen =S)). Ik was echt doodmoe, wat mij het gevoel gaf dat er iets niet goed was ((qua gezondheid))…
In TvA 2 dwong ik mezelf om witte druiven ((190 gram)), een bakje magere vruchtenkwark ((200 gram)) en een flesje Crystal Clear te nemen, wat veel was voor mijn doen op een tentamendag ((normaal neem ik net voor het tentamen helemaal niets, een pakje liga of een stukje chocolade))… Ook nam ik nog even de laatste paar dingen van Filosofie door en maakte mijn samenvatting overzichtelijker ((het is een open boek tentamen, dus mag je alles wat je wilt erbij houden)). Wel maakte ik me echt ontzettend veer zorgen: Vriendinnen van mij hebben zoveel gedaan, zelf een samenvatting gemaakt, het boek anderhalf keer gelezen, en wat heb ik gedaan? De collegesheets geleerd en de samenvatting één keer doorgelezen =S…
Het tentamen zelf ging gevoelsmatig redelijk, maar de vragen waren wel behoorlijk vaag ((Filosofie hè )). Ik vind het heel moeilijk om mijn cijfer te schatten… Na vraag 33 van de 40 verloor ik mijn concentratie en had helemaal geen zin meer om het tentamen af te maken. En ik moest naar de wc… ((Dat is een gedoe zeg =S. Als je tijdens een tentamen naar de wc moet, gaat er iemand met je mee die buiten het hokje op je blijft wachten ((om te voorkomen dat je gaat bellen of zo))… Nou dan kan ik al niet meer =S…)) Nadat ik geweest was, ging het wel weer een stuk beter met me en maakte ik de laatste paar vagen binnen twintig minuten af ((zodat ik nog een half uur de tijd had om de antwoorden op het antwoordformulier te zetten en nog even kritisch naar een aantal vragen te kijken))… Ik was erg blij toen het tentamen voorbij was.
Na nog even een paar tentamenvragen doorgesproken te hebben, haalde mijn vader me op en bracht me naar huis.
Voor het douchen was het voor mij het moment van de waarheid: Wegen… Voor mijn gevoel was ik gelijk gebleven ((omdat woensdag een goede dag was en ik mezelf kon dwingen om net voor het tentamen nog iets te eten)), maar de cijfers op de weegschaal zeiden iets heel anders: 43,7 kilo, wederom iets afgevallen dus =S… Oké… wat nu?! Dit gewicht is echt dramatisch laag, en ik wil morgen gaan fitnessen… Wat moet ik doen? Het wordt hoe langer hoe erger… Hoe kan ik zo een e-mail naar mijn psycholoog sturen ((wat ik nog steeds moet doen))? Het wordt dan zoiets van: Ja, het gaat goed met mijn doelstelling van eens in de twee dagen wegen, maar ik ben in die tijd wel 1,2 kilo afgevallen… ZUCHT… Morgen moet het beter, en zaterdag eigenlijk ook…
Tegen half één lag ik in bed omdat ik doodmoe was en ‘koortsaanvallen’ had…

Vrijdag: Omvallen van vermoeidheid…
Mijn nacht was eigenlijk iets te kort om voldoende uitgeslapen te zijn, ook al werd ik pas om half acht wakker. ((Ik had me verslapen en het was maar goed dat mam aan me vroeg hoe laat ik op moest staan)). Na enorm haasten ging ik uiteindelijk om 7:50 van huis en liep naar de bushalte ((in de wetenschap dat ik keurig op tijd was)), maar moet op het laatst rennen omdat de bus weer ‘ns te vroeg was =S. Die stomme bus vertrok weer ‘ns twee minuten te vroeg :@…
Nadat ik bijna de hele weg in de bus had liggen slapen, liep ik van Halte Tandheelkunde naar TvA 4 en daar aangekomen was ik echt doodmoe… Het voelde alsof het al vier uur ’s middags was en ik al een lange en vermoeiende dag achter de rug had… Zucht… Er zit echt iets goed fout met mijn gezondheid =S…
Het college van Emotie was interessant, maar wel erg confronterend omdat het over trauma’s ging… Ik kan me vinden in een hoop kenmerken, bijvoorbeeld herbelevingen en confronterende situaties vermijden, maar ik had altijd het idee dat ik niet aan de criteria voldeed om die diagnose te krijgen…
Na afloop van het college ging ik naar de docent en hij bevestigde mijn gevoel. Het was iets uit mijn verleden dat me heel erg had geraakt, maar volgens hem voldeed ik inderdaad niet aan de criteria voor een trauma ((wat overigens niets zegt over of je er wel of geen last van hebt))… Ik vond het fijn om nu eindelijk eens duidelijkheid te hebben.
Het responsiecollege van Methoden 2 was slaapverwekkend en het lukte me dan ook niet om mijn aandacht erbij te houden. Achteraf gezien had ik net zo goed niet kunnen gaan, want het was gewoon verspilde tijd…
Na afloop van het college ging ik samen met een vriendin de reader van Ethiek kopen. We wilden eigenlijk ook nog de boeken van Psychometrie & Besliskunde halen, maar het was de prijs die ons behoorlijk afschrok… Ongeveer honderd euro voor dat boek, hallo hé! Hoeveel ((of beter gezegd hoe weinig)) willen ze dat ik komende maand overhoud om vrij te besteden?! Allemaal leuk en aardig zo’n nieuw vak ((het wordt dit jaar voor het eerst gegeven)), maar het oude vak ((waarvoor hetzelfde boek gebruikt werd als bij Methoden 2)) leek me toch een stuk aantrekkelijker, in ieder geval qua prijs voor het boek ((het boek van Methoden 2 had ik al lang geleden aangeschaft)). We besloten om nog even te wachten met het kopen van het boek. Misschien kunnen we iets van elkaar kopiëren…
Samen met die vriendin reisde ik met de bus naar Centraal en nam vervolgens de trein naar huis. Ik had toch maar besloten om niet te gaan fitnessen. Het inademen deed echt ontzettend veel pijn en ik geloofde niet dat het rennen op de lopende band dan goed zou gaan… Ik zou ’s avonds, als mijn ouders weg waren, wel een uur gaan bewegen…
Thuis deed ik niet veel meer ((alleen een beetje internetten, schrijven en het bedrag dat ik komende maand ((vanaf 24 april)) na het kopen van het boek van Psychometrie & Besliskunde te besteden heb uitrekenen… ± € 19,-… zucht =S =(…)) omdat ik daar echt te moe voor was.
’s Avonds na het eten ging ik in de woonkamer bewegen van 18:30 tot 19:45 en daarna ging ik onder de douche. Ik voelde me ((ondanks dat ik best fanatiek bezig was geweest)) echt verschrikkelijk. Mijn buik leek wel dubbel zo dik te zijn =S… Ondanks dat kon ik voorkomen dat ik de weegschaal opzocht en nam ik ’s avonds gewoon mijn tussendoortje ((goede dag qua eten)). Kom op! Met mijn gewicht kan ik onmogelijk dik zijn!
Tegen tweeën lag ik in bed.

Zaterdag 22 t/m dinsdag 25 maart 2008: Rondom Pasen…
Het waren hele zware dagen voor me omdat het allemaal een beetje dubbelop was. Én de controle moeten verminderen, én alle toestanden ((uitgebreid eten)) rondom Pasen…

Zaterdag: Hoezo control freak?!
Ik werd wakker om iets voor half negen. Zucht… Ik vond het op zich een goed tijdstip om op te staan in het weekend, maar daardoor had ik wel de kwalificatie van de Grand Prix van Maleisië gemist =S. Ik vond het fijn om te horen dat er volgens mijn vader niet veel aan was, en dat ik dus niet al teveel gemist had.
’s Middags gingen mijn vader en ik de ((paas))boodschappen doen bij de AH, en ik mocht het toetje ((ijs, omdat mijn ouders dat in gedachten hadden)) uitkiezen. Na even geaarzeld te hebben, koos ik uiteindelijk voor yoghurtijs. Als ik dan toch ijs moet eten, dan maar het meest gezonde… Ook hielp ik mijn vader bij het uitzoeken van de roomboter. ((Niet dat ik dat lust, ik lust geen enkele soort boter ((we gebruiken ook altijd olijfolie bij het bereiden van de vegetarische burgers)), maar mijn vader wilde iets met weinig calorieën.))
Thuis kwam ik erachter dat ik de roomboter die we zojuist hadden gekocht nog ‘gezonder’ was dan de boter die we normaal in huis hebben… Ligt dat nou aan mij, of klopt er ergens iets niet?!
De rest van de zaterdag hield ik me bezig met het leren van het tweede hoofdstuk van Filosofie ((wat opnieuw niet opschoot)), internetten en een beetje rondlopen door het huis omdat ik zogenaamd van alles vergeten was te pakken voor het leren =S… Veel meer kreeg ik niet gedaan omdat ik me ontzettend angstig en gestrest voelde. Ik kan niet tegen deze onzekerheid. Of ik nou aangekomen of afgevallen ben, dat kan me niets schelen, maar ik móet weten wat mijn gewicht is =(…
Om half één lag ik in bed. Dat was vroeg voor mijn doen, maar ik wist dat hoe eerder ik zou slapen, hoe minder ik over mijn gewicht hoefde te piekeren.

Zondag: Eerste Paasdag & ‘kijkmiddag kamer’…
Om kwart voor acht stond ik op om samen met mijn vader de Grand Prix van Maleisië te kijken. Het was een saaie race ((niet echt de moeite waard om voor op te staan dus)), maar ja… Zo heb je nog wel wat aan de dag…
Net voor de middag zat ik aan tafel voor de paasbrunch. Het ging op zich best oké ((omdat ik maar twee boterhammen met veilig beleg en een stukje spijs nam)), maar goed, het moeilijkste ((het paasdiner)) moest nog komen…
’s Middags maakte ik een begin met het leren van het derde hoofdstuk van Filosofie en om half twee ging ik samen met mijn vader naar Nijmegen voor een kijkmiddag ((ik was uitgenodigd om een kamer te bezichtigen)). Daar aangekomen voelde ik me helemaal niet op mijn gemak. De wijk waar de flat stond beviel me niet, het deed me teveel aan de achterstandswijk in mijn eigen woonplaats denken… Toevallig dacht mijn vader er net zo over…
We belden tig keer aan, maar er werd niet open gedaan. We liepen rond de flat, maar er was geen teken van leven… Het was inmiddels al twee uur ((terwijl de afspraak op 13:50 stond)) en ik had niet het idee dat het nog goed kwam. Mijn vader besloot terug te rijden.
Thuis keek ik nog een keer naar de e-mail of ik wel echt uit was gegaan van het juiste adres en de juiste datum en tijd, maar alles klopte. Mijn ouders waren chagrijnig en zeiden dat ik maar een boze e-mail naar die mensen moest sturen, maar daar had ik niet zoveel zin in. Wat schiet je ermee op?! Ze hebben mijn e-mail adres, mobiele nummer, dus als ze vervelend willen doen… Gewoon negeren die mensen, mensen die hun afspraken niet nakomen, daar wil ik niets meer mee te maken hebben. Met hen wíl ik echt niet in één huis wonen.
De rest van de middag hield ik me bezig met het leren van Filosofie ((de rest van hoofdstuk drie en hoofdstuk vier)), totdat oma kwam. Zij zou met ons mee-eten.
Het paasdiner vond ik erg lastig, al was het hoofdgerecht niet zo spannend ((gewoon sperziebonen met rijst en een vegetarische burger)). Mijn oma at echt super weinig, waardoor ik de neiging had om minder te eten dan normaal… ((Ik vind het lastig om meer te eten dan anderen, omdat ik me dan gelijk een vreetbeer voel.)) Het toetje ((bosvruchtenyoghurtijs)) was erg lekker, maar het enige nadeel was dat ik er maar even van kon genieten…
Toen mijn oma en ouders naar het ziekenhuis waren vertrokken, begon het ijsberen door het huis…
’s Avonds was voor mij het moment van de waarheid: Eindelijk weer mogen wegen, eindelijk weer controle… 44,3 kilo… Mmm… daar was ik minder blij mee… Ik kende dit getal, het was hetzelfde lage gewicht dat ik op 1 januari ook had, na een dramatisch slechte Kerstmis en Oud & Nieuw… Ik nam me voor om Tweede Paasdag minder te compenseren…

Maandag: Tweede Paasdag & de verleiding niet meer kunnen weerstaan…
Om iets over tienen werd ik wakker gemaakt door mijn ouders omdat ik om elf uur aan tafel werd verwacht. Zucht… ‘Leuke’ manier om wakker te worden, ik had er echt zin in =S…
Eenmaal beneden zag ik dat we helemaal niet aan tafel aten… Dat scheelde, dan kon ik tenminste beschuit en mijn vertrouwde magere vruchtenyoghurt nemen. Mijn vader bood mij nog wel twee stukken spijs aan, die ik niet kon weigeren ((anders zou het natuurlijk opvallen, omdat hij wist dat ik dat graag lustte)). Net als de nodige paaseitjes ((veel teveel in ieder geval)) die volgens hem op moesten…
’s Middags hield ik me net als in het weekend bezig met mijn tentamen van Filosofie. Ik kwam weer een hoofdstuk ((vijf)) verder.
Tegen half vijf kwam mijn oma weer en ruim een half uur later zaten we aan het paasdiner. Chinese kool met ui, volkorenpasta en gegrilde stukjes uit de wok. Net als gisteren kreeg ik weer bosvruchtenyoghurtijs toe en na afloop voelde ik me nog slechter dan op Eerste Paasdag… Zoveel ongezonde dingen ((moeten)) eten, en niet kunnen/mogen kijken ((controleren)) wat de ((mogelijker)) gevolgen ervan zijn… Ik wíl gewoon weten waar ik aan toe ben =(…
Totdat mijn ouders terugkwamen, was er maar één ding dat me bezig hield: Bewegen, bewegen en nog meer BEWEGEN, en nog steeds was ik als de dood dat het niet genoeg was… ((Al kon ik uiteindelijk wel voorkomen dat ik toegaf aan een deel van mijn angsten door, ondanks dat het Pasen was, niet op de weegschaal te gaan staan.))
Dinsdag heb ik weer een college en ga ik een uur fitnessen, en dan is alles weer normaal =).

Dinsdag: Back to normal & de gevolgen van Pasen…
Nadat ik een beetje lang in bed was blijven liggen stond ik op en begon aan mijn iets verlate ontbijt. Heerlijk om weer normaal te kunnen doen, zonder alle poespas .
Om half twaalf nam ik de trein naar Nijmegen om voorafgaande aan het college van Ethiek nog een uur te gaan sporten. Het fitnessen ging best goed ((conditioneel was alles in orde)), maar na afloop van de laatste oefening maakte ik me toch wel een beetje zorgen. Waarom was mijn gemiddelde hartslag ineens 11 BPM hoger dan afgelopen donderdag? Normaal gesproken betekent dat dat ik lichamelijk niet helemaal in orde ben… Ik hoop niet dat ik met Pasen teveel gecompenseerd heb, want dan is de ‘uitweg’ ver te zoeken ((ik vond mijn gewicht van afgelopen zondag al te laag))…
Het college van Ethiek was tot mijn eigen verbazing best interessant, al vond ik het af en toe wel confronterend: ‘De mens blijft liever bij het oude dan dat er dingen veranderd moeten worden, omdat dat bekend en veilig is.’ Hoe herkenbaar!!!
Thuis besteedde ik bijna de hele avond aan het leren van Filosofie ((al kreeg ik hoofdstuk zes maar voor de helft af omdat ik me niet goed kon concentreren)) en voordat ik ging douchen was het weer tijd voor de weegschaal: 0,3 kilo afgevallen… Wat nu? Het wordt steeds erger lijkt het wel… En zo slecht was mijn eten nou ook weer niet de afgelopen twee dagen… Ik heb het verkloot met Pasen, het is echt precies hetzelfde gegaan als met Kerstmis en Oud & Nieuw. Ik heb gewoon teveel gecompenseerd =(. De komende dagen moet het echt beter, ik wíl hier uit komen!

Vrijdag 21 maart 2008: Cognitieve Gedragstherapie (11): HELP-gedachten…
Een beetje later dan gepland ((ik was gisteren na het tentamen een beetje koortsig)), maar hier is al vast een begin van mijn update:

Ik was vroeg uit de veren omdat ik mijn controlelijstje voor CGT nog af moest maken ((daar had ik de dag daarvoor na het etentje met een oud-klasgenote echt geen energie meer voor)). Op het moment dat ik wilde gaan, regende het echt ontzettend hard, waardoor ik besloot om een trein later te nemen. ((Daardoor zou het wel krap aan worden, maar ja… Ik had geen zin om mezelf drijfnat te laten regenen.))
Op een behoorlijk tempo liep ik richting het station, waarbij ik moest opletten dat ik niet onderuit ging. ((Ik probeer er altijd zo goed mogelijk uit te zien als ik CGT heb, dus het leek me verschrikkelijk om onder de modder daar te komen.)) Gelukkig kwam ik schoon en droog bij het GGZ-gebouw aan .
Van het gesprek zelf herinner ik me niet alles meer, maar ik weet wel dat ik meer dan een uur lang OH HELP dacht… De psycholoog was behoorlijk geschrokken van mijn controlelijstje en vroeg wat ik er zelf van vond: Confronterend, keihard met de neus op de feiten. Het feit dat ik verkeerd bezig ben, het feit dat ik nauwelijks een dag zonder controle kan, het feit dat ik oncontroleerbare dingen probeer te controleren, het feit dat van mijn gedachtegang helemaal niets klopt… AUW!
Ik vertelde hem dat ik het idee had dat mijn controlegedrag alleen maar erger was geworden, vanaf het moment dat ik me niet meer depressief voelde. ‘Het leek wel alsof ik toen te depressief was om daar over na te denken ((want toen speelde controle ook een grote rol in mijn leven)), omdat helemaal niets me meer interesseerde, maar nu… Het wordt hoe langer hoe erger lijkt het wel. Ik heb het gevoel dat het steeds slechter gaat.’ Hij vond dit vrij logisch klinken en waarschuwde me: Als ik niets aan mijn controlegedrag ((zoals het nu is)) ga doen, is de kans groot dat ik uiteindelijk weer depressief word… Het is een risicofactor: ‘Omdat je alles wilde controleren, moest je constant op je tenen lopen en dat kan bijgedragen hebben aan je depressie. Nu ben je niet meer depressief, maar doordat je je weer zoveel met controleren bezighoudt, is de kans groot dat je weer terugvalt in een depressie.’ Oké… Hier werd ik toch wel even stil van… Die opmerking raakte me behoorlijk: Ik wil me echt nooit meer zo slecht voelen als op het einde van 6 vwo en in het begin van bachelor 1… Dat kán niet, dat mág niet! Dan kan ik mijn toekomst wel vergeten! Hij vroeg mij of ik wat wilde veranderen aan mijn controlegedrag en dat vond ik heel moeilijk… ‘Ik wil wel, maar ik ben zo bang =S…’ Bang dat het uit de hand gaat lopen, bang om de controle over mezelf te verliezen, bang voor de gevolgen van niet controleren, bang voor… ‘En nu, als je wel controleert, ben je dan minder angstig als het niet gaat zoals jij wilt?’ Ik moest denken aan die keer dat de weegschaal niet aangaf wat ik wilde zien: ‘Eh, nee… Maar dan kan ik wel ingrijpen als dat nodig is.’ ‘En als je dat nou eens niet doet?’ ‘Dan voel ik me angstig…’ ‘Angstig waarvoor?’ ‘Dat het niet meer stopt.’ Dat moest ik duidelijker uitleggen, ook al vond ik het heel moeilijk. Ik zeg niet zo snel ‘dat het aankomen niet meer stopt’, omdat ik het al benauwt krijg bij de gedachte daaraan. Het hebben over ‘het’ voelt voor mij beter/veiliger. ‘Hoe realistisch denk je dat die gedachte is?’ ‘Nou, de weegschaal geeft toch echt aan dat…’ Ik maakte mijn zin niet eens af omdat ik wist dat ik kant en klare onzin uit zou kramen. Ergens weet ik het wel, ergens weet ik dat je in één dag niet gigantisch aan kunt komen, maar toch dringt die gedachte maar niet tot me door en blijf ik er bang voor… ‘Je angst bestaan slechts uit gedachten, wat dus niets zegt over of die in werkelijkheid ook klopt.’ Mmm… daar had hij wel een punt, maar dan nog. Ik kan wel honderd keer tegen mezelf zeggen: In één dag 0,6 kilo aankomen betekent niet per definitie dat ik meteen dik ben, maar toch, het zien van die cijfers schrikt me enorm af…
Er viel even een stilte voordat hij weer wat zei: ‘Wat denk je dat er gebeurt als je niets doet aan je controle gedrag? Zullen de angsten die je nu hebt dan minder worden?’ Ik schudde mijn hoofd: ‘Waarschijnlijk niet…’ ‘Wil je daar iets aan doen?’ Na even geaarzeld te hebben zei ik: ‘Ja… maar waar moet ik beginnen? Er is zoveel dat anders moet.’ ‘Een eerste stap zou bijvoorbeeld kunnen zijn om minder vaak op de weegschaal te gaan staan.’ Ik knikte, maar vroeg me tegelijkertijd af of ik dat wel durfde. Kan ik het aan? Durf ik het risico te nemen? Durf ik een deel van de controle over mezelf los te laten? ‘Gewoon een kleine stap waar je mee zou kunnen beginnen. Zo zijn er nog meer dingen.’ Ik kon zo nog wel een aantal dingen verzinnen, maar hij vond dat ik niet teveel moest willen en het beste met één stap kon beginnen. ‘Ja, maar wat nou als blijkt dat ik aangekomen ben op een dag dat ik wel op de weegschaal mag staan, wat dan? En hoe moet ik omgaan met mijn angstgevoelens op dagen dat ik niet mag wegen?’ ‘Proberen in te zien dat het slechts gedachten zijn, en dat je niet weet of het wel klopt wat je denkt. En je bedenken dat je met jouw gewicht onmogelijk dik kunt zijn.’ Mmm… makkelijker gezegd dan gedaan, maar goed…
Ik kreeg de opdracht mee dat ik hem ga mailen waar ik de komende tijd aan ga werken ((dat wist ik eigenlijk al, minder vaak op de weegschaal staan, omdat dat me het meest belemmert)) en we maakten een afspraak over drie weken ((omdat hij 4 april niet kon)): Vrijdag 11 april om 10:30…
Onderweg naar het station voelde ik me heel eigenaardig. Van de ene kant had ik wel zin om de eerste stap te zetten, het voelde als een uitdaging omdat ik nu al een hele tijd geen stap meer in de goede richting had gezet, maar van de andere kant was ik doodsbang. De ‘wat-nou-als-scenario’s’ spookten voortdurend door mijn hoofd. Oh, houd op! Stop dit! Ik zit nu nog 1,1 kilo onder het gewicht dat ik meer dan een jaar lang accepteerde en als ‘mijn ideaalgewicht’ zag, en zoveel kom je realistisch gezien echt niet aan in twee dagen ((ik wilde gaan beginnen met eens in de twee dagen wegen in plaats van iedere dag))!
Toen ik uit de trein stapte en richting huis liep, nam ik niet de saaie standaardroute, maar koos voor één door de velden. Achteraf gezien een slecht idee, want voor dat ik er erg in had wat er precies gebeurde, ‘lag’ ik op de grond in de modder =$… Gelukkig beleven mijn kleren schoon ((ik ‘lag’ in een hele vreemde houding, mijn rug was hol en mijn handen en voeten raakten de grond)) maar geschrokken was ik wel…
De rest van de dag deed ik niet veel meer ((alleen het inleidende hoofdstuk van Filosofie doornemen, wat voor geen meter opschoot omdat ik er eigenlijk helemaal geen zin in had en het maken van paasfoto’s interessanter vond )).
Voordat ik ging douchen stond ik nog even op de weegschaal: Nog steeds 44,9 kilo. Vanaf zaterdag zou het spannend gaan worden, omdat ik dan voor het eerst sinds tijden niet meer op dat ding zou gaan staan…