Woensdag 2 t/m donderdag 10 april 2008: Lang geleden, big update…

Het is al weer ruim een week geleden dat ik hier voor het laatst heb geschreven, maar ik voel me even niet zo goed over mezelf en had het erg druk met het leren voor mijn tentamen van Methoden 2 en het inhalen van mijn huiswerkachterstand. Ik heb dit keer niet per dag geüpdatet ((omdat dat gewoon geen doen was)), maar heb wel de belangrijkste gebeurtenissen eruit gepakt.

Even in een dipje ((vervolg))…
De vorige keer schreef ik dat ik me dinsdagavond 1 april behoorlijk slecht over mezelf voelde… De woensdagochtend daarop voelde ik me niet veel beter. ’s Middags zou ik werkgroep van Methoden 2 hebben die ik had moeten voorbereiden, maar dat had ik niet gedaan, waardoor de kans bestond dat ik eruit gezet zou worden. Alles is hopeloos, waarom zou ik überhaupt nog ergens mijn best voor doen? Pech gehad als ik eruit word gezet omdat ik geen samenvatting heb gemaakt, dat is dan jammer, dan maar geen bonus ((als ik nog van plan was om de Rode Draad Opdracht ((met behulp van SPSS)) te maken))… I don’t care! De enige reden dat ik daarheen ging, was om het oefententamen te maken, want ik had er echt absoluut geen zin in!
Tijdens de werkgroep vond de begeleider het gelukkig niet zo’n probleem dat ik niets voorbereid had. Ik was namelijk niet de enige… Tijdens het maken van het oefententamen mochten we onze huiswerkopgaven ((van tien werkgroepen)) erbij houden. Het ging best aardig ((gezien het feit dat ik er nog helemaal niets voor gedaan had)) en hield er dan ook een bijzonder positief gevoel aan over .
Tijdens het sportgamen met een vriendin werd dit gevoel alleen maar sterker. Gevoelsmatig ging het goed ((ik zat steeds tussen de negende en twintigste plaats ((van de tweeëndertig)) en het was pas de tweede keer dat ik het deed)) en mijn conditie was super! Vanaf dat moment was er van mijn dipje weinig meer te merken =).

Feest vijftigste verjaardag van mijn oom:
Iets waar ik op voorhand geen zin in had, maar waar ik uiteindelijk toch heengegaan ben. Tegen half elf ’s avonds ((nadat ik me de hele dag met het leren en samenvatten van Methoden 2 bezig had gehouden)) ging ik samen met mijn broertje naar het huis van mijn oom en tante en daar aangekomen was het druk ((er waren minstens vijftig man)), maar best gezellig. Ik praatte met mijn andere oom, zijn vriendin, de moeder van mijn tante en een vrouw die mij blijkbaar goed kende, terwijl ik geen idee had wie zij was =S.
Om twaalf uur werd er gezongen voor mijn broertje ((op 6 april is hij 17 jaar geworden)) en ik feliciteerde hem ook nog even. Wat ik wel heel irritant vond, was dat hij mij ‘zusje’ noemde en toen ik hem daarop aansprak, zei hij dat hij veel groter en verstandiger was dan ik. ‘Je mag dan misschien wel groter zijn dan ik ((hij is nu zeker 1,80 meter)), maar verstandiger ben je niet. Ik denk dat ik me nog al wat volwassener gedraag dan jij.’ Dat waren de anderen het wel met me eens. Mijn broertje is echt bij lange na nog niet volwassen. Rennen door de school ((ze zie me al aankomen als ik dat op de universiteit zou doen)), kinderachtige grappen maken, bij hem op school hebben ze straffen als ‘in de stoute jongetjeshoek geplaatst worden’… Sorry hoor, maar op zo’n school ((hij zit op een ROC)) laat je de pubertijd natuurlijk nooit achter je… Qua intelligentie zit het goed ((hij is slim, zeker op het gebied van computers)), maar geestelijk is hij nog lang niet volwassen…
Qua eten ging het slecht die avond. Ik was blij dat ik wat later was gekomen ((daardoor had ik het gebak misgelopen)), maar van de hapjes die er toen stonden durfde ik niet veel te nemen ((ik heb alleen een paar droge stukjes stokbrood en stukjes paprika en komkommer gehad))… Bij de gedachte aan het laatste cijfer op de weegschaal ((vrijdag, 44,9 kilo)), verdween mijn eetlust helemaal. Ik wil stabiliseren, ik ben hier voorlopig tevreden mee. Als één van de weinigen die op het feest waren, dronk ik ook geen alcohol ((ik nam alleen maar Crystal Clear en Fanta light)), maar dat was meer omdat ik 8 april tentamen had. ((Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt om vanaf twee dagen voor het tentamen niet meer te drinken, maar omdat ik nog een hoop moest doen en de intentie had om zondag op tijd op te staan, leek het me ook op het feest niet zo verstandig. Ik was de toestanden van een week geleden nog niet vergeten…))
Tegen half twee hadden mijn oom, zijn vriendin, mijn neef en ik een discussie die uitliep op een discussie over het lichaam-geest probleem. ((Het probleem hoe iets stoffelijks als een lichaam iets onstoffelijks als een ziel/geest aan kan sturen.)) Het was echt ontzettend grappig en ik kon goed meepraten omdat ik nog niet zo lang geleden tentamen van Filosofie had gehad .
Om iets voor tweeën gingen mijn vader, broertje en ik richting huis. Mijn vader was op de fiets en mijn broertje en ik deden ons best om hem bij te houden. Tijdens het rennen meende mijn broertje vervelend te moeten doen door het er even in te wrijven dat hij harder kon rennen dan ik ((logisch, hij heeft veel langere benen)), maar aan het einde van de rit was ik als eerste thuis . Tja… het gaat niet alleen om snelheid, maar ook om uithoudingsvermogen, en rara waar ik me mee bezig houd tijdens fitness . Toen we thuis waren zat hij ook nog ruim een kwartier hijgend en puffend op een stoel, terwijl mijn ‘vermoeidheid’ zo verdwenen was.
Tegen half vier ((!!!)) lag ik uiteindelijk in bed.

Verspilde zondag…
Het begon er al mee dat ik pas tegen twaalven wakker werd, en toen ik spullen van Methoden 2 had gepakt en mijn brunch ophad, was het al weer tijd om formule 1, de Grand Prix van Bahrein te kijken… Een ontzettend saaie race, maar toch bleef ik ernaar kijken. Kortom, het was al weer vier uur en ik had nog steeds niets gedaan =S…
De rest van de tijd totdat ik ging slapen, zat ik op MSN, schreef e-mails, keek voetbal en nam ‘wel een half uur lang’ de opdrachten van hoofdstuk 3 van Methoden 2 door. Zucht… Ik was niet tevreden met mijn planning van die dag: Hallo, wake up! Ik heb dinsdagavond wel een tentamen en daarvoor moet ik nog serieus aan de bak. Je kunt zeggen, een vak als Methoden 2 komt me gedeeltelijk aanwaaien, ik ben er van nature redelijk in, maar dat is nog geen excuus om maar niets te hoeven uitvoeren. Dadelijk haal ik een 6 of zo en dan zou ik me toch echt diep moeten schamen…

Psychometrie & Besliskunde, bleh…
Afgelopen maandag was het zover: Op de universiteit begonnen we met een nieuw vak, Psychometrie & Besliskunde. Het college begon om 10:45 en bijna iedereen in de zaal was blij dat het drie kwartier later pauze was. Het was me wel gelukt om mijn concentratie vast te houden, maar om nou te zeggen dat ik het college echt boeiend vond… Eh… nee…
Na de pauze had een vriendin van me er duidelijk geen zin meer in en ik kon mijn aandacht er ook steeds slechter bijhouden, wat tot gevolg had dat we vervelend begonnen te doen =S. Na ieder onderwerp waar de docente mee begon, was het ‘ja… dat weten we nu wel’. Aan het geroezemoes in de collegezaal te horen waren wij niet de enige die geen zin meer hadden in het college… ((Ja, vind je het gek: Bij een oersaai, nutteloos college zitten, terwijl we onze tijd wel beter konden besteden, bijvoorbeeld aan het leren van Methoden 2.))
Ongeveer tien minuten voordat het tijd was, vroeg de docente of we naar huis wilden en toen bijna iedereen in de zaal ‘ja’ zei of knikte, zei ze: ‘Goed, ik zet de rest wel op BlackBoard, gaan jullie dan maar naar huis.’ Zoiets had ik nog nooit meegemaakt…
Woensdagmiddag ((nadat ik de hele ochtend over mijn huiswerk gebogen had gezeten)), hadden we werkgroep van Psychometrie & Besliskunde en die was net zo saai als het college. De eerste anderhalf uur gingen we de opdrachten, die niemand serieus gemaakt had, bespreken en het tweede uur deden we groepsopdrachten ((vakantielanden en belangrijke aspecten die daarbij kwamen kijken ((bijvoorbeeld kosten)) bedenken, én een lijstje met twee positieve en twee negatieve beslissingen die je in je leven had gemaakt bedenken, en daar wat aan rekenen door te kijken naar hoe overwogen en hoe belangrijk die beslissingen waren)). Bij die laatste opdracht moet ik toch wel even nadenken, vooral bij de negatieve gebeurtenissen ((de positieve kon ik vrij snel verzinnen: De keuze voor het vwo boven de havo en de keuze om Psychologie te gaan studeren)), want verzin daarbij maar eens iets dat iedereen kan lezen… Mijn slechtste beslissing ooit was dat ik november 2003 was begonnen met afvallen/lijnen, omdat ik daar nu nog steeds de negatieve gevolgen van ondervind, maar dat is niet iets dat de hele werkgroep hoeft te weten… Uiteindelijk koos ik voor iets heel simpels als het uitstellen van mijn huiswerk en het slechte leren voor sommige tentamens…
Ik was echt ontzettend blij toen die werkgroep voorbij was, want een goed gevoel had ik er niet aan overgehouden. Stom vak, het boeit me totaal niet… Het college is saai, het boek is saai, de werkgroepen zijn saai… Zucht… Ik durf te wedden dat ik hier meer moeite mee zal hebben dan met de reken- en inzichtvakken als Statistiek en Methoden…

Ethiek, hoe kan het ook anders, weer confronterend als altijd =S…
Dinsdag, in het begin van de middag hadden we het derde college van Ethiek en dat was behoorlijk vermoeiend. Twee uur lang pennen omdat je doodgegooid werd met informatie =S. Om het begrip ‘kiezen voor de ((relatief veilige)) middenweg’ uit te leggen, gebruikte de docent het voorbeeld van Leontien van Moorsel, en toen kreeg ik het toch wel even benauwd… Een eetstoornis hebben en succesvol sportvrouw zijn gaat niet samen. Zij was bang het trainen niet meer vol te kunnen houden, maar daarnaast ook bang om dik te worden, daarom moest zij zoeken naar een middenweg van niet teveel en niet te weinig eten om haar doel om weer succesvol te worden te bereiken, wat haar uiteindelijk ook lukte. Een mooi verhaal, maar vooral ook een goede afloop, en dat zette me toch wel even aan het denken. Zou mijn verhaal ooit ook zo eindigen? Tot nu toe zoek ik ook heel vaak de middenweg op, maar dat is er één tussen ‘minder slecht’ en ‘verkeerd’ bezig zijn… Kortom, tussen mijn ((eigenlijk te kleine)) lijst eten en me aan mijn trainingsschema houden, én te weing/ongezond eten en teveel sporten… Of ik daar nu trots op moet zijn =S…

Tentamen Methoden 2…
Nadat ik de vrijdag, zaterdag en maandag zo goed als de hele dag geleerd had voor Methoden 2, brak de dinsdag ((tentamendag)) aan… ’s Ochtends legde ik nog even de voorlopig laatste hand aan de samenvatting die ik bij het tentamen mocht gebruiken ((vijf pagina’s, en maximaal achtentwintig regels per pagina)) en nam de trein van 12:06 naar Nijmegen.
Voorafgaande aan het college van Ethiek zette ik samen met een vriendin mijn samenvatting in elkaar. Ik had van dat dubbelzijdig plakband meegebracht om de voorbeeldgrafieken die ik getekend had erop te kunnen plakken en dat was echt lachen =). Al dat knippen en plakken, het nam ons heel wat jaren mee terug in de tijd =PPP. En hoe sommige medestudenten ook keken =P, zo van: Hoe oud zijn jullie … Maar goed, het werkte wel, en het werd een stuk minder geknoei dan dat het met lijm geworden zou zijn .
Na afloop van het college nam ik nog even het oefententamen door en schreef een aantal dingen op. Daarna had ik nog even de tijd om wat te eten… Tentamenvoedsel: Vier crackers en twee plakken ontbijtkoek, naast het broodje en het fruit dat ik die dag al op had =S…
Het tentamen zelf ging gevoelsmatig redelijk ((ik denk wel dat ik het gehaald heb)), alleen het was wel ontzettend lang en vermoeiend, ik moest heel veel opschrijven… Even dacht ik dat ik het niet eens af zou krijgen ((ik moest nog zes vragen met nog een half uur op de klok)), maar gelukkig kregen we een kwartier extra tijd ((omdat er een paar hele kwalijke fouten in het tentamen zaten))…
Ik durf niet zo goed een schatting van mijn cijfer te maken, ik weet alleen dat ik me zou moeten schamen als het een laag cijfer is want ik heb er echt veel te weinig voor gedaan…
Na afloop van het tentamen vond er nog even iets grappigs plaats . Een vriendin en ik waren even naar de wc, toen ik gebeld werd door een andere vriendin ((die het tentamen in een ander gebouw had)): ‘Hey hey, ik ben er over ongeveer één minuut, waar ben je nu?’ ‘Eh… ik zit op de wc…’ zei ik zo zacht mogelijk, maar nog net hard genoeg dat ze me kon verstaan. ‘Oké, dan zie ik je zo.’ Met een smile op mijn gezicht, maar met een rode kop van schaamte liep ik het wc-hokje uit, terwijl sommige medestudenten me vragend aankeken, zo van: Welke idioot gaat er nu bellen tijdens het plassen =$… Al lachend liepen we naar de uitgang, waar we onze andere vriendin troffen en met z’n drieën liepen we richting mijn vaders auto.
Om kwart voor elf was ik thuis en was doodop. Ik had alles bij elkaar zo’n vijf uur ((twee uur college en drie uur tentamen)) moeten pennen die dag…

Werkgroep Emotie, een momentje van schaamte =$…
Afgelopen donderdag had ik om 10:45 werkgroep van Emotie en dat was niet echt bijzonder. Ondanks dat ik mijn huiswerk niet gemaakt had ((ik had de antwoorden van iemand anders voor me liggen)), vond ik de opgaven niet echt lastig. Ik kreeg de beurt bij de vraag over Cognitieve Gedragstherapie, en moest uitleggen wat de principes waren en wat het inhield. Ja, duh, ik zou me serieus moeten schamen als ik die vraag fout had beantwoord, want ik had er toen al elf gesprekken CGT opzitten…
Na de pauze werd het zo saai dat ik er de grootste moeite mee had om me te blijven concentreren, en mijn mobiele telefoon was mijn ‘redding’. Ik had een mms van een oud-klasgenoot die ik binnen kon halen… Ik ging ervan uit dat er een afbeelding in zat ((als ik mms, stuur ik meestal foto’s)), maar zodra ik het binnen had en het opende, klonk er kei hard wiet-wiew ((je weet wel, zo’n verliefdheidgeluidje)) door de ((behoorlijk stille)) collegezaal =$… Ik schaamde me echt dood, omdat alle ogen ineens op mij gericht waren. ‘Is dat een nieuwe ringtone of zo?’ vroeg de docent, maar ik kon geen woord meer uitbrengen… Wat een blamage, echt wat een afgang =S =$…!

Doelstellingen en meer…
Om mijn update voor nu te beëindigen… Hoe het nu met me gaat… Tot het vorige weekend redelijk… De 1,2 kilo die ik met Pasen afgevallen was, kwam er in een behoorlijk tempo weer aan… Sneller dan ik wilde/aankon… Op zondagavond trok ik het niet meer, 45,1 kilo… Ik was verdomme in tien dagen tijd 1,4 kilo aangekomen… Veel teveel!!! Ik ben het blijven aankomen meer dan zat, het moet stoppen, hoe dan ook… En waarom eigenlijk? Wat doe ik fout? Waarom kom ik zoveel aan van het minimale? Mijn lijst is volgens sommigen echt dramatisch slecht, en toch lukt het me niet om te stabiliseren =(… Ik kon er niet meer tegen, ik móest ingrijpen…
Op maandagochtend reageerde ik me af tijdens het fitnessen, in een uur tijd trainde ik veel effectiever dan normaal, en het erge was dat het echt super goed voelde en ik best nog wel even door had kunnen/willen gaan =O… Het opzoeken van de grens, van het maximum van mijn kunnen, in combinatie met de muziek op mijn MP3-speler, nam me mee terug naar het verleden… Zomer 2004… Hele dagen trainen, trots zijn als ik het gevoel in mijn voeten kwijt was, omdat ik dan wist dat ik over de grens van mijn kunnen zat… Ik weet het, zo mag ik eigenlijk niet denken. Het is zo fout om mijn frustraties af te reageren met fitness, alleen gevoelsmatig word ik er riant voor beloond…
Na mijn dramatisch slechte dag met eten rondom het tentamen, waren de gevolgen voor mijn gewicht duidelijk zichtbaar: In twee dagen tijd was ik 0,8 kilo afgevallen ((mijn eetbui na afloop van het tentamen had blijkbaar geen gevolgen gehad))… Oops… Dat was nou ook weer niet de bedoeling… Het was mijn doel om voorlopig even stabiel te blijven omdat ik een gewicht rond de 45 kilo wel bij me vind passen ((ik kan er alles mee, heb dan geen lichamelijke klachten en kan het accepteren)), en niet om weer af te vallen…
Woensdag tijdens het sportgamen was het wel te merken dat mijn gezondheid niet optimaal was. Mijn slechte eten van rondom het tentamen van Methoden 2 en mijn slechte eten van die dag zelf, leidde ertoe dat mijn timing van op het juiste moment op de pijltjes stappen gevoelsmatig echt dramatisch slecht ging ((voor mijn gevoel was ik steeds net iets te laat))… Ook tijdens het springen ((één zo’n oefening bestond uit zo’n zes minuten springen)), ging het niet goed. Vooral op het laatst: Ik wilde springen, maar het kostte me blijkbaar teveel kracht om mijn lichaam omhoog te krijgen… Zucht… Het voelde niet goed, ondanks dat ik qua score steeds tussen de achtste en twintigste plek zat…
Die avond had ik een eetbui van chocolade en dat beangstigde me enorm. Ik was erg bang dat ik weer gigantisch aangekomen was en kon het niet laten om ((tegen mijn doelstelling in)) even mijn gewicht te checken… Het was wel een hele geruststelling om te zien dat ik nagenoeg gelijk was gebleven ((maar ik was er zeker niet trots op dat ik me niet kon beheersen om op de weegschaal te gaan staan))…
Donderdag was de eerste dag sinds het tentamen van Methoden 2 dat ik weer een beetje tevreden was met eetpatroon, maar dat ging niet zonder slag of stoten… Tijdens het fitnessen kon ik het net als afgelopen maandag niet laten om weer het maximum van mijn kunnen op te zoeken, maar in tegenstelling tot het begin van de week, voelde ik me er nu niet heel geweldig over. Ik vond alles goed, zolang ik maar niet verder afgevallen was… Gelukkig was dit niet het geval: De weegschaal gaf 44,5 kilo aan en daar was ik heel tevreden over …

Gisteren heb ik weer CGT gehad en daarna nog een college van Emotie en een voorlichting op de universiteit… Dat was echt heel vermoeiend, maar daar schrijf ik nog wel over. Vandaag heb ik een paar klappen daarvan te verwerken gehad, en voel me op dit moment niet zo goed ((en het feit dat ik in de afgelopen twee dagen een halve kilo aangekomen ben, maakt me ook niet echt vrolijker)) =(…

Ik ga nu naar bed, ik beloof hier snel weer te schrijven, onder andere over CGT ((12)), en te reageren. Trusten iedereen!